Zorgeloos of zorgelijk?

250215
Voor de allebei de kinderen heb ik een boekje waar ik dingen in schrijf voor ze. In het boekje staat hoe leuk, lief of grappig ze zijn, hoever gegroeid, wat ze al kunnen of wat ze gedaan hebben. Toen Jip bijna veertien maanden is heb ik geschreven dat ik me zorgen maak over een paar dingen: zijn driftige buien, zijn hang naar zoete dingen (lekker en veel!) en zijn lage concentratieboog. Als ik erop terugkijk, dan kan ik er wel om lachen. Ondanks dat het nog helemaal niet zo lang geleden is, maak ik me helemaal geen zorgen meer om bovenstaande eigenschappen bij Jip. Dat komt één omdat er een mooie eigenschap in hem is ontwaakt die zelfbeheersing heet en twee doordat hij er een zus bij heeft gekregen die hem zwaar overtreft. Driftbuien heeft ze niet, maar ze slaat wel. Dat heeft ze afgekeken van haar oudere broer en met volle overtuiging zet ze dit middel in om haar doelen te bereiken. Wat het tweede punt betreft: ik heb nog geen kind gezien die zo hard “hap, haaaaaap, haaaaaaap!!” zegt als ze ook maar iets van eten voorbij ziet komen. Ze krijst net zo lang tot haar iets wordt toegestopt. Het begrip ‘concentratie’ komt niet in het woordenboek van Mirre voor: één zinnetje onder een plaatje van Dikkie Dik is voor Mirre al veel te lang om naar te luisteren. En het wonderlijke is dat ik me nu geen zorgen maak. Wel is het gebrek aan concentratievermogen erg vermoeiend, omdat ze zich erg snel verveelt en beziggehouden wil worden. Maar verder is ze vooralsnog makkelijk in de omgang, ze maakt zich niet druk (behalve als er eten in de buurt is) en is totaal niet van haar stuk te brengen. Ze is doelgericht en daadkrachtig. Bij haar denk ik: “die komt er wel.” Dit ondanks bovenstaande bijzonderheden en het feit dat ze verbaal momenteel niet verder komt dan ‘papa’, ‘mama’ en ‘hap’. Is dit zorgeloze inderdaad het effect van een tweede? Of komt het door het optreden van onze jongste? Soms ben ik een beetje bang dat ik iets over het hoofd zie. De tijd zal het leren :-).