Zij ontwikkelt (ondeugd) en ik kijk toe

130715
Mirre is een grote deugniet. Ze kan wel eens verlegen zijn hoor, maar over het algemeen trekt ze zich helemaal niets van andere mensen aan. Ze gaat haar eigen gang en als iets niet op haar manier kan, dan zal ze haar boosheid hierover openlijk en zeer gericht tonen. Zo kan ze bijvoorbeeld een glas melk, terwijl ze je strak aankijkt, in alle rust boven de vloer leeg gieten, omdat ze nu eenmaal liever appelsap in haar glas had gehad. Of ze trekt heel boos alle speldjes en elastiekjes uit haar haar, omdat ze weet dat je dat niet leuk vindt. Een banaan fijnknijpen in haar hand, omdat ze liever snoep heeft dan fruit. Bewust in haar broek plassen, omdat ze zonder broek rond wil lopen. We moeten direct alles uit haar omgeving wegnemen als ze boos is, want anders richt ze haar frustratie op datgene dat het dichtst bij staat. Daarnaast is het zaak om haar niet nog verder in de ondeugende rol te duwen. Ik weet dat op het moment dat ik haar als ondeugend bestempel, ze dat gedrag ook (meer) gaat vertonen. Het is namelijk als een zichzelf bevestigende voorspelling. Als je als ouder je kind eenmaal op een bepaalde manier gaat zien, dan ziet een kind zichzelf ook zo en het gedrag zal zich versterken: het kind gaat gedrag vertonen dat kennelijk verwacht wordt. Bij Mirre vind ik het heel moeilijk om haar van die ondeugende kant weg te houden. Naast dat ik af en toe speels ‘kleine doerak’ roep, heb ik van de week een keer gezegd dat ze ‘stout’ was. Ze was voor mijn gevoel heel bewust juist níet op het papier aan het stempelen, maar op de tafel. Toen ik mezelf het woord stout hoorde gebruiken, herstelde ik het snel en zei dat ik bedoelde dat dit niet mocht en dat ze dat echt wel weet. Mirre gaat ongestoord door. Als ze ziet dat ik haar wil pakken, zet ze er nog gauw lachend  een paar stempels bij. Wat het bij Mirre moeilijk maakt is dat ik er stiekem van geniet dat ze die ondeugende kant in zich heeft. Ook al zeg ik tegen mezelf dat ik er niets van mag vinden – ze is wie ze is – toch ben ik wel blij dat mijn kind niet alleen maar lief (en volgzaam) is. Het resultaat is dat ik dus boos word voor de vorm, maar daar prikt ze dwars doorheen. Op momenten dat ik echt boos word, trekt ze zich er of niets van aan, of ze gaat bloedserieus naar me kijken en ‘ja’ zeggen op de juiste momenten. Ze ziet er dan uit als een groot mens in een kindervermomming. Erg grappig dus en het enige wat je kan doen, is lachen. Ik besef dat we haar ondeugd doen groeien, maar ik ben hulpeloos hierin en heb soms het gevoel dat ik alleen maar kan toekijken hoe haar karakter zich verder ontwikkelt. Ook dat vind ik ergens mooi, dat zij in staat is mij daartoe te ‘dwingen’. Misschien denken wij als ouder wel dat onze invloed veel groter is, dan deze daadwerkelijk is. Mirre laat ons in ieder geval weinig keus. Er rest ons niet veel anders dan naast het ‘goede’ voorbeeld, vooral veel liefde te geven en verder haar met nieuwsgierigheid te volgen.