Zelf doen!

240116

“Zef doehoen”, de woorden schallen tegenwoordig met regelmaat door ons huis. Op dit moment mag ik me niet bemoeien met onze tweejarige. Werkelijk alles wil ze zelf doen. Haar maillot of broek ophijsen na een toiletbezoek, zelf de dekens over zich heen trekken, een boterham smeren. Eigenlijk kan ik mijn natuur niet meer volgen, want ze steekt er altijd een stokje voor. Het vraagt geduld, want je moet gewoon wachten tot ze je wel vraagt of je neerleggen bij het feit dat het tien keer zo lang duurt. Gelukkig heb ik meestal genoeg geduld, want als we samen zijn, hoeven we meestal niet zoveel. Regelmatig weet ik ook dat ze er niet uit gaat komen, een punt slijpen bijvoorbeeld, heerlijk om naar te kijken. Soms weet ik ook dat het helemaal mis gaat, ze heeft bijvoorbeeld bedacht dat ze het drinken uit een pakje over wil gieten in een bekertje. Dat laat ik dan ook maar gebeuren. Na het experiment zitten zowel zijzelf als de tafel onder de appelsap, maar ze mocht het wel ‘zef doen’. Gisteren was ik met mijn zus in gesprek en onderwijl trok ik het cellofaan van Mirre haar toetje. Ze was iets tegen me aan het roepen, maar ik wilde even mijn zin afmaken. Ik gaf haar het toetje aan en ze was heel boos op me. “Nee mama, zef doehoen!!” Met een “oh sorry,” probeerde ik het cellofaantje tevergeefs terug te plakken. Toen ik haar daarna haar lepel aangaf, zodat ze kon eten, was ze weer boos. Demonstratief legde ze de lepel terug op de plek waar ik het had gepakt. “Nee, zef doen,” zei ze met een verwijtende blik en toen pakte ze de lepel weer op. Mijn zus en ik moesten lachen. Boos keek Mirre ons aan. “Nee grappig,” zei ze. We stopten prompt met lachen. Mirre heeft gelijk. ‘Zelf doen’ is een serieuze zaak. Het toetje ging er goed in en ik mocht helpen met de laatste restjes. Gelukkig maar, het gaat allemaal al snel genoeg, voor je het weet kunnen ze het echt allemaal zelf doen.