Wie ben ik

Ik ben Maartje, zevenendertig jaar. Samen met mijn partner heb ik twee kinderen: een meisje van 3 en een jongen van 5. Ik geniet volop van mijn twee heerlijke kinderen, maar vind opvoeden niet altijd gemakkelijk. Gesteund door mijn vriend heb ik meegedaan aan een experiment ‘opvoeden zonder straf’ en ik deelde mijn ervaringen op Facebook. Daar ontdekte ik hoeveel ouders worstelen met dezelfde issues als ik. Iedereen wil het zo graag goed doen en we voelen ons als ouder regelmatig tekort schieten. Het gedrag van je kind zegt vaak ook veel over jou en dat kan het confronterend maken. Ouderschap is niet alleen naar je kind kijken, maar vooral ook naar jezelf. Gelukkig durven we, als ouders, steeds meer aan elkaar te vertellen wat we moeilijk vinden en waar we tegenaan lopen.  Sinds een jaar probeer ik om onze kinderen zonder straf te begeleiden. Ondanks dat ik in die aanpak geloof, vind ik het erg lastig om deze altijd toe te passen. Het gaat echt niet vanzelf. Ik maak fouten, ik weet me soms geen raad, word boos of raak (zwaar) gefrustreerd. Het jezelf herpakken kan soms ongelooflijk moeilijk zijn. Ik leer elke dag. Op deze blogsite deel ik mijn ervaringen in alle openheid en zelfs kwetsbaarheid. Dit omdat ik het leuk vind om te schrijven en belang zie in het delen van ervaringen. Er heerst een taboesfeer rondom het feit dat opvoeden (of het hebben van kinderen) niet altijd alleen maar leuk is. Volgens mij kunnen we samen veel meer bereiken dan wanneer we allemaal op ons eigen ‘opvoedeilandje’ blijven zitten.
Veel plezier met het lezen van mijn blogs.

28 thoughts on “Wie ben ik

  1. Dag Maartje,

    Wat mooi verrassend om je van ene hele andere invalshoek mee te maken!

    Een wijze les die ik geleerd heb….de grootste verandering moet vaak bij de ouders/verzorgers plaatsvinden, voor je je kind(eren) recht kunt doen.

    Heel veel succes met dit bijzondere initiatief & geniet er van!

    Groet, Marie-Jose.

  2. Mooi initiatief deze blog! Zo jammer dat die taboesfeer er nog steeds is, want echt iedereen loopt wel eens ergens tegenaan!! En wanneer men er meer over zou praten, kan men elkaar ook helpen. Ik ga je volgen!

    • Leuk, dank je. Ja, ik ervaar het inderdaad wel zo. Eigenlijk ontdekte ik het pas, toen ik zelf heel open vertelde waar ik tegenaan liep. Sommige mensen waren zo opgelucht, dat ze niet de enige waren die…..

      • Precies! Want er is werkelijk geen enkelvraagstuk of probleem waar je alleen in staat. Ik merk wel dat men sowieso in blogland veel openhartiger is. Ik vind dit echt een openbaring, heel fijn om te ontdekken. De volgende stap is om ook met familie, vrienden of ouders op het schoolplein die lastige dingetjes te delen.

        • Ja, inderdaad. Dat is de volgende stap. Weg die maskers. Het is heel vaak leuk en fijn, maar soms ook verschrikkelijk lastig, pijnlijk, teleurstellend of weet ik het wat.

  3. Ik blijf je volgen, zo herkenbaar!
    Wie zegt dat opvoeden gemakkelijk is die liegt want elke dag leer je van je zelf en je kinderen en onstaan er frustratie maar ook mooie dingen!

    • Jeff: How thoughtful, true, but just not something I could do, so I guess I will stay put, surrounded by my “junk” and let the kids sort it all out, and maybe remember me as they do. God speed, Bonnie

    • Good Blog, we all live and learn in whatever we do, you will continue to make mistakes, what I admire is that you learn from all of your mistakes no matter how big or small and your hearts are squarely in the right place. You and Holly LOVE your dogs without reservation and look for the best home possible….anyone that wants any guarantees should NOT get a living thing, with life ANY life there is no guarantee!!! All you can guarantee and you do is you will do your very best for your dogs!! Love you guys Lou

  4. Wat ben ik blij dat ik je site gevonden heb! Jammer alleen dat ik het gevoel heb dat er “op het schoolplein” vaak nog zo beoordeeld/veroordeelt wordt… terwijl ik online zie dat zoveel andere moeders worstelen met dezelfde dingen als ik!

    • Ja, dat herken ik wel. Tegelijkertijd worstel ik ook met mijn oordeel over het oordeel, want makkelijk is het nooit. En meestal weten we pas na twintig jaar echt wat de gevolgen zijn van deze manier van opvoeden 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *