Wèh heb ik nou toch wir gezeed?

191115
Mirre heeft er een handje van om het bestek te laten voor wat het is. Waarom een lepel gebruiken als je ook met je handen kunt eten of het schaaltje zo aan je mond kunt zetten? Over de rozijntjes in de pap hebben we de meeste onenigheid. Mirre wil die er het liefste stuk voor stuk met haar vingertjes uitvissen. Zo simpel is het. Ik wil dat natuurlijk niet. Hoe bewuster ze haar lepeltje gebruikt, hoe minder ze knoeit en hoe minder werk ik na de maaltijd aan haar heb. Ik heb geen zin om straks de vla of de klontjes havermout uit haar haren te halen of haar jurkje, na zinloos gewreven te hebben met een doekje, toch maar weer in de was te gooien. Maar ja, ik kan hierover tegen haar klagen, maar Mirre is totaal niet gevoelig voor mijn argumenten. Soms kan ik dat accepteren en laat ik het gebeuren, op andere momenten roept haar gedrag irritatie of lichte frustratie bij mij op. Deze emoties uiten zich op een manier die mijzelf ten zeerste verbaast. Ineens ontsnappen er woorden uit mijn mond die mijn moeder vroeger gebruikte. Echt Brabantse woorden die ik in meer dan dertig jaar niet gebezigd of gehoord heb. Woorden als ‘dalken’, ‘dabben’ of ‘vuilakken’. Ik hanteer de term ‘vuile jatten’, of ‘plakjatten’, ook een leuke. Plotseling is de terminologie terug van heel lang weg geweest en hoewel ik normaliter redelijk ABN spreek, klinken deze woorden uit mijn mond net zo plat Brabants als bij mijn moeder vroeger. Ik vermoed dat ze niet typisch voor mijn moeder zijn, maar herkenbaar voor veel Brabanders en ik vraag me af hoe ze overkomen op niet-Brabanders. Want van beschaafd Nederlands is in ieder geval geen sprake. Waar hebben die woorden al die jaren verstopt gezeten? Ik heb werkelijk geen flauw idee, maar vol overgave vullen ze de ruimte, alsof ze nooit zijn weggeweest. Ik sta er versteld van, ben telkens even stil als er weer een dergelijk woord in mij opwelt. Mijn dochter is nog steeds niet onder de indruk, zij dalkt, dabt en vuillakt gewoon door, alsof het de normaalste zaak van de wereld is. En dat is het waarschijnlijk ook, net zo gewoon als het fenomeen dat je je moeder terug hoort in jezelf als je eenmaal kinderen hebt gekregen.