Wat een beschaafde kindertjes

121015

Ken je dat? Dat je kinderen soms ineens ongelooflijk goed luisteren, op een moment dat de kinderen van een ander dat juist niet doen en dat je je gaat verontschuldigen naar die ouder? Het gebeurt me weleens en meestal is dat tijdens het eten bij iemand anders die ook jonge kinderen heeft. Deze week had ik het bij een jeugdvriendin, die ik hooguit één of twee keer per jaar zie. Mijn kinderen kennen haar en haar kinderen niet echt, maar kwamen wel vrij snel samen met hen aan de lunchtafel te zitten. Vreemd huis, vreemde kinderen en een feestmaal, want de lunch bestond uit enkel worstenbroodjes. De kinderen van mijn vriendin hadden moeite om aan tafel te blijven zitten. Zij wilden mijn kinderen al hun speelgoed laten zien en haalden alles uit de kast om aandacht te trekken. Mijn kinderen zaten rustig op hun stoeltjes en aten hun worstenbroodje netjes op. Zelfs Mirre, die normaal de worst uit het broodje pulkt, deze fijnknijpt in haar handen voor ze hem opeet en vervolgens weigert de verscheurde stukjes brood op te eten, at nu als een voorbeeldige dame haar broodje op. Dat ik net had gezegd dat we beter aan tafel konden gaan zitten, omdat mijn kinderen er echt een zooitje van maken, moet totaal ongeloofwaardig overgekomen zijn. De neiging om tegen mijn vriendin te zeggen, dat ik Jip en Mirre zo ook niet herken en dat ze meestal wat ondeugender gedrag vertonen, kon ik niet onderdrukken. Ik wilde haar daarmee zeggen dat het oké is wat haar kinderen doen, dat ze zich daar niet voor hoeft te generen. Idioot eigenlijk dat ik daarmee bezig ben. ’s Avonds vertel ik tegen Frans dat ik zo verbaasd ben, dat onze kinderen zich op andere plekken soms zo voorbeeldig weten te gedragen. “Deden ze dat thuis maar wat vaker,” wilde ik erachteraan zeggen, ook wilde ik het hele bovenstaande relaas doen (je bent een vrouw of  je bent het niet ;-)). Maar Frans zei: “Daar doe je het allemaal voor.” Ja, en toen was ik stil. Ik schrijf het hier zwart op wit: hij heeft gelijk. Alle moeite die ik er thuis in stop om ze iets bij te brengen, is in feite vooral voor buitenshuis en interactie met andere mensen bedoeld. Ineens vond ik het ook met terugwerkende kracht helemaal niet zo erg meer dat het af en toe hard werken is. Misschien hadden mijn kinderen die middag bij mijn vriendin te veel indrukken te verwerken om ook nog ondeugend te doen, maar het feit dat ze dan teruggrijpen op de bijgebrachte regeltjes is toch wel erg leuk. En volgende keer ga ik er nog meer van genieten. Nu alleen nog een manier vinden om me er niet meer voor te verontschuldigen.