Waarom schreeuwt mijn kind zo?

010415
Met regelmaat is het een lawaai vanjewelste in ons huis. Soms zijn het opgewekte kindergeluiden, lachend en joelend rennen de kleintjes samen door de huiskamer, en soms is het geschreeuw. Broertje en zusje kunnen namelijk niet altijd goed met elkaar overweg. Grootste moeilijkheid hierin is dat Jip (bijna 4) er niet tegen kan wanneer Mirre (2) bij zijn speelgoed komt, vooral niet als er torens gebouwd, spoorbanen gelegd of puzzels gemaakt worden. En bij Mirre is het lastigste, althans voor ons dan, dat ze enorm kan genieten van de hysterie van haar broer. Ze heeft een redelijk korte spanningsboog en ze heeft nog geen iPhone voor een leeg moment, dus ja, wat moet je dan? Mirre kiest ervoor om op oorlogspad te gaan en heeft daar zichtbaar plezier in. Jip weet nog steeds niet goed hoe hij hier mee moet omgaan. Zijn spel wordt met hard geschreeuw verdedigd en in de meest dreigende situatie worden er klappen uitgedeeld. Mirre is nergens van onder de indruk. De momenten dat ik het op kom lossen voor mijn zoon, moet ik een lachend meisje bij hem vandaan trekken. Ik heb jullie al weleens eerder verteld dat ik zijn fysieke agressie uit alle macht probeer om te buigen. Zodat deze niet meer op zijn zus of mij wordt gericht, ik denk dat ik lichte verbetering zie, maar nu wordt er dus keihard geschreeuwd. Op het moment van grote dreiging lijkt dit zijn enige alternatief. Zijn woorden worden niet meer hard, luid of boos uitgesproken, maar alles wordt geschreeuwd naar zijn zus en zijn hele lijf doet mee. Ik word er zelf bijna gillend gek van. “Waarom schreeuwt hij zo?” vroeg ik laatst wanhopig aan Frans, “wij doen dat toch allebei niet? Ik verhef weleens mijn stem, maar dit…” “Je voedt niet meer alleen op,” antwoordde Frans mij, “en dat zul je steeds meer merken. Hij gaat ook dingen van anderen overnemen.” Hmmmm, daar baal ik wel van. Logisch dat dit gebeurt, maar ik heb het gevoel dat ik mijn stinkende best zit te doen om er een mooi mannetje van te maken en op een andere plek wordt dat weer onderuit gehaald. Of is er nog iets anders? Toen ik net aan het schrijven was, ontdekte ik dat het schreeuwen misschien wel erg helpend is voor Jip. Want hoewel zijn zus zich helemaal niks van hem aantrekt, zijn moeder doet dat des te meer. “Situatie gered,” denkt hij misschien en daar gaat het hem tenslotte om. Hier heeft hij een punt, want als het om het voortbestaan van je treinbaan gaat, zijn dan niet alle methoden geoorloofd?