Waarom liegen over Sinterklaas?

031215

Het eerste jaar dat we Jip vertelden over Sinterklaas was hij twee jaar. “Kunnen we het niet nog een jaartje uitstellen?” had ik aan Frans gevraagd. Ik vond het vreselijk om tegen mijn ventje te moeten liegen. “Zo moet je het niet zien,” zei Frans, “het is toch hartstikke leuk? Denk eens aan je eigen Sinterklaastijd.” Ik had het heel leuk gevonden, die Sinterklaastijd, maar hoe was het geweest als ik het allemaal had geweten? Geen idee. Onlangs vertelde een vriendin van me dat ze het er bij haar op het werk over hadden hoe ze erachter waren gekomen dan Sinterklaas niet bestond. Ze realiseerde zich dat iedereen nog wist waar ze op dat moment waren en wie het ze had verteld. Ze besefte dat het voor al haar collega’s een belangrijke mededeling was geweest. Zelf, vertelde ze me, had ze nooit geloofd in Sinterklaas, omdat haar ouders haar niet voor de gek hadden willen houden. Ze had het fantastisch gevonden, elk jaar opnieuw. Ze droeg namelijk een enorm groot geheim met zich mee, dat ze deelde met alle grote mensen. Sommige kinderen waren bang van de Sint, zei ze. Ik niet, want ik wist dat het gewoon de slager uit het dorp was. En als er tijdens het spelen door een zwarte hand pepernoten naar binnen werden gegooid, wist ik dat het mijn moeder was en dan lachte ik om haar goeie grap. We deden wel mee aan de Sinterklaastraditie: af en toe zat er ineens iets in mijn schoen en de pakjesavond met het hele gezin was erg gezellig. Gewoon wat andere mensen ook doen, maar zonder het liegen erbij. Enkele dagen na ons gesprek las ik hoe heftig het inderdaad kan zijn als je als kind van je geloof afvalt: wat is nu wel waar en wat niet in de wereld? Of erger nog: volwassenen zijn niet te vertrouwen. Een deuk in je veilige basis, die je als kind weer moet herstellen. Mijn vriendin zei hierover: mijn dochter heeft er gelukkig nooit mee gezeten. We hebben het haar in de zomer verteld en niet rond Sinterklaas, ze moest er om lachen en we hebben samen alles blootgelegd. De laatste vragen kwamen misschien pas anderhalve week later. Zij is iemand van tradities, ze is gewoon haar schoen blijven zetten. “Tot ze het huis uit was!” schatert mijn vriendin bij de herinnering. “Toch,” zegt ze daarna serieuzer, “zou ik het nu anders doen, als ik kleine kinderen had. Ik zou eerder door laten schemeren dat het één groot toneelstuk is dat we samen spelen.” Het is even stil tussen ons. Ze blijft mij aankijken en ik haar. Ik besef hoe belangrijk de boodschap is die ze me geeft. Ik weet niet wat ik ermee ga doen en nu een kleine week later weet ik het nog niet, maar haar woorden klinken elke keer dat de Sint ter sprake komt in mijn hoofd. Ze heeft in mij iets (opnieuw) aan het wankelen gebracht door haar oprechte en kritische verhaal, en daar ben ik haar heel erg dankbaar voor. Waarom liegen over Sinterklaas? Hier in huis is de discussie inmiddels losgebarsten. Ik eis van mijzelf mijn eerdere antwoord op deze vraag nog eens grondig te bekijken en wellicht te herzien.

2 thoughts on “Waarom liegen over Sinterklaas?

  1. Ja, ik vind het ook zo moeilijk. Ik voelde ook veel verzet in mij toen ik eraan moest ‘geloven’. Dat liegen zag ik ook niet zo zitten. Toch had ik het idee dat je het je kind niet kan ontzeggen. Want ja, het is een heerlijk kinderfeest. Tot nog toe valt het me erg mee. We doen mee met de traditie maar maken geen hele bombarie van. Onze dochter wordt niet wild van Sinterklaas en de Pieten en daar ben ik blij mee. Het is een fijne tijd en de pakjesavond was zeer geslaagd en gezellig.
    Het blijft wel altijd aan mij knagen rond deze tijd, hoe gaan we er mee om? Hoe schadelijk is het om zo te worden voorgelogen?
    Daarnaast zijn nog ergernissen, ik kan niet zo goed tegen het toneelspel van andere mensen om mij heen. De poppenkast die bij het Sinterklaasjournaal wordt opgevoerd, zal hier nooit aan staan. Ook de commercialisering vind ik ergerlijk. In Belgie, waar ik woon, neemt Ketnet de intocht van Sinterklaas voor zijn rekening. Allerlei figuren die er niet thuis horen verschijnen op het toneel. Kinderen worden ook steevast ‘Ketnetters’ genoemd.
    Gelukkig is er genoeg ruimte om het op onze eigen manier te doen. En ik heb weer een jaar de tijd om te bedenken hoe hier mee om te gaan. Zullen we er nog eens samen over sparren?

  2. Onze zoon (nu 4) kent het ‘grote mensen geheim’. Het neemt bij hem een boel spanning rondom Sint weg, dat was de hoofdreden om het te vertellen. En daarnaast speelt het niet liegen ook mee…. ik verwacht immers dat hij ook niet liegt… En het Sint-feest is minstens zo leuk! Hij doet aan alles mee, zingt liedjes, zet zijn schoen, zonder alle spanning eromheen. Ik weet niet in hoeverre hij het helemaal snapt, maar dat maakt niet uit, het is zo gewoon een leuk feest. Zoals je zegt, je speelt samen een toneelstuk. Dat maakt de lol echt niet minder!

Comments are closed.