Vroeger, toe was het pas gevaarlijk

130216
Wij wonen niet heel groot. Mirre heeft een klein (geïmproviseerd) kamertje op de zolder. De cv-ketel hangt daar ook en deze is aan het oog onttrokken door een kast, die je weg kan schuiven. Een tijdje geleden had Frans toch maar een koolstofmonoxide-melder gekocht. Jip wilde ook zo’n ding op zijn kamer en wij legden uit dat dat niet nodig was en waarom. Het was net rond bedtijd, ik had net Mirre een nachtzoen gegeven, als ik Frans Jip uitleg hoor geven over het brandalarm in de gang. Is dat nou wel verstandig? Op het moment dat ik Jip in zijn bed leg, dringt hij aan op een brandmelder op zijn kamer. Ik zeg dat op de noodzakelijke plekken een alarm hangt. Vlakbij zijn kamer staan de wasmachine en de droger. Als er rook komt, gaat de melder op de overloop aan. “Maar dat gebeurt bijna nooit hoor,” voeg ik toe. Hoe stel ik hem nu nog gerust, zo vlak voor het slapen gaan? “Heb jij ooit een huis in brand zien staan?” vraag ik. Jip schudt zijn hoofd. “Ik ook niet,” zeg ik maar, “zo weinig gebeurt het.” Mijn zoon denkt na en zegt dan: “Mama, het is iets van vroeger!” Ik kijk hem aan, hij heeft iets bedacht om zichzelf gerust te stellen, moet ik nu de waarheid vertellen? Omdat hij moet leren omgaan met dit soort onzekerheden? En waar komt dit vandaan? Iets van vroeger? Jip knikt nog eens om mij en vooral zichzelf te overtuigen: “Ja hoor, dat is van vroeger.” Dan weet ik het. Sinterklaas! Ik heb hem (bij het zien van een akelig plaatje) verteld dat de Sint alleen vroeger kinderen sloeg en dat dat nu niet meer gebeurde. Ik besluit mee te gaan in zijn verhaal en zeg dat er toen inderdaad veel huizen van hout waren en het veel vaker gebeurde. Vroeger ja, wat een barbaarse tijd. De tijd dat Sinterklaas nog kinderen sloeg en de huizen in brand vlogen. Gelukkig ligt dat allemaal ver achter ons en leven we in het nu. In het nu geef ik hem een zoen en wens hem welterusten. Hopelijk gaat hij rustig slapen.