Veel te veel speelgoed

271215

Zoekplaatje: vind de kerstman

Hoewel Mirre wat meer aandacht begint te krijgen voor (het welzijn van) haar pop, weten we bij haar nog steeds niet precies wat ze nou leuk vindt. Niets kan lang haar boeien. Dan Jip, die kan bijna overal interesse voor opbrengen, maar hij heeft één echte passie, of eigenlijk twee: Cars en Planes. Ik kan me nog herinneren dat hij zijn eerste Carsauto kreeg. Het was Sheriff, we vonden hem op een rommelmarkt. Jip was zo ongelooflijk blij, echt door het dolle heen. Vanaf dat moment keken we regelmatig op rommelmarkten of we nog een auto uit de befaamde Disneyfilm vonden. Vaak vonden we niets en soms wel. Langzaam breidde hij zijn verzameling uit. In oktober was Jip jarig, daarna volgende Sinterklaas, toen volgde de postbode (die speelde na 5 december nog twee weken voor Sinterklaas met de vertraagde zendingen uit China) en ook met kerst hebben de kinderen hier en daar cadeaus gekregen. In Jips sociale omgeving zijn meer mensen (ook grote!) die weg zijn van Planes en Cars. Zij zijn net zo hard bezig met het compleet maken van de collectie van Jip. Met lede ogen kijk ik toe hoe er meer en meer van het spul in huis komt. Jip is nog even blij als in het begin, alleen de duur van de blijdschap is teruggelopen van enkele dagen naar enkele seconden. Hoe ga ik mijn zoon bijbrengen waar het echt om draait in het leven als zijn kleine wereld volstroomt met materie? Frans rekent erop dat hij dat vanzelf leert en dat het slechts een kwestie van tijd en levenservaring is. “Hoe was jij vroeger?” vraagt hij. Ja, als de speelgoedfolder rond Sinterklaastijd weer binnenkwam, waren mijn ogen ook groter dan de portemonnee van mijn ouders. En daar zat precies het verschil: ik kreeg het dus ook gewoon niet. Als ik één ding van de speelgoedfolder kreeg, was het veel.  “Feit blijft dat je denkt dat je blijer bent als je al die spulletjes hebt en erachter moet komen dat dat niet zo is,” zegt Frans. Waarschijnlijk heeft hij gelijk. Pas geleden zag ik kindertjes die meededen aan een psychologisch experiment. De kinderen waren ongeveer tien jaar en hadden het thuis helemaal niet breed. Voor hen werden twee cadeaus neergezet. Het eerste cadeau wilden ze zelf heel erg graag hebben, het tweede cadeau viel veelal onder de categorie gebruiksvoorwerpen, het was een cadeau voor de papa of mama: een koffiezetapparaat of een strijkijzer. Er werd de kinderen gevraagd een keuze te maken tussen de cadeaus. Ze mochten er maar één mee naar huis nemen. Je zag de wanhoop op de gezichtjes, het merendeel van de kinderen had het erg moeilijk met de keuze. Maar uiteindelijk kozen ze er toch voor om het cadeau voor de ouder mee te nemen. Tranentrekkend vond ik het, zo mooi. Is dit de levenservaring die de kinderen hebben? Loyaliteit? Of weten ze intrinsiek echt wel waar het om gaat? Ik hoop op het laatste en probeer sowieso maar te vertrouwen op de overtuiging van mijn lief.

Videofragment: https://www.youtube.com/watch?v=OnZfRh_7tzw