Stap uit het drama

270116

Ergens rond oudjaar postte ik (weer eens) een blog over woede. Een zwager van me reageerde daarop met de woorden dat het zaak was om niet te spiegelen of vergelijken: mijn verhaal is niet het verhaal van mijn vader, of van Jip. Hij had een punt. Misschien is daar ook wel het moment geboren waarop ik bedacht dat ‘loskomen’ van alles de volgende stap was: los van het verleden, los van de zelfovertuigingen waarop de woede aanhaakt, los van het oordeel op de woede. Binnen in mij begon een ander gevoel te ontstaan. Ik stond op de vooravond van het loskomen van het verhaal waarin ik gevangen zat. Er kwam verandering, bevrijding zelfs, maar wat dat precies was of hoe dat zou gaan wist ik niet. Afgelopen maandag lunchte ik met een oud-docent van de Hogeschool. Een inspirerende man die de tijd nam om mijn verhaal – over het thema woede in mijn leven – aan te horen. “Jouw verhaal is als Goede Tijden, Slechte Tijden,” zei hij: “je leeft in een drama. Daar moet je mee ophouden.” Ik kijk de goede man bijna verbijsterd aan. Drama? Wat bedoelde hij precies? “Maartje, heel veel mensen zitten verstrikt in het drama. Ze leven en beleven hun verhaal telkens weer en blijven ronddraaien in hetzelfde cirkeltje. Het is net als bij GTST, over tien jaar ziet het er allemaal nog precies hetzelfde uit.” Ik kon nog steeds niets uitbrengen. Het enige wat ik deed was luisteren en voelen hoe zijn woorden binnen in mij resoneerden. Hij begon uit te leggen hoe het hele complexe bouwwerk van gevoel en denken was opgebouwd uit vier lagen: het niveau van het drama, waarop mensen hun verhaal maar blijven herhalen, het gevoel van emoties waarop dat verhaal ‘drijft’ en kan blijven bestaan, het niveau van overtuigingen en levensthema’s die de emoties veroorzaken en het niveau van de ziel die hier is gekomen om te leren. Wat hij zei vond ik aannemelijk klinken. Voor mij was nu de tijd gekomen om juist in die bovenste laag wat veranderen, in de laag van ‘het verhaal’. “Maar kan ik er echt zomaar uitstappen, als is het een besluit?” vroeg ik. “Ja, dat kan. Mij is het gelukt,”zei hij. Op de twee dagen die volgden gingen zijn woorden regelmatig door mijn hoofd. Zou het echt zo werken? Kon ik gewoon eruit stappen? En wat dan? Had ik niet wat handvatten nodig? De volgende avond ontmoette ik een vriendin. En alsof het was voorbestemd, vertelde ze een verhaal over haar oordelende moeder en hoe ze op een gegeven moment besloot niet meer in elkaar te duiken bij haar woorden, maar te zeggen: “Mama, dat is jouw overtuiging. Ik vind van niet en doe het op mijn manier, maar ik houd evengoed van je.” Met grote ogen had de moeder haar aangekeken. Ze was het niet gewend dat haar dochter haar weerwoord gaf en ‘ik houd van jou’ dat zeiden ze niet tegen elkaar. Vanaf dat moment was de relatie tussen mijn vriendin en haar moeder veranderd. Met open mond had ik zitten luisteren. Zij gaf mij de sleutel waar ik naar zocht op een presenteerblaadje. De sleutel om de deur mee open te maken en uit mijn drama te stappen. Deze eenvoudige zin heeft namelijk alles in zich: respect voor de ander, de erkenning voor jezelf (door het aangeven van grenzen) en het in verbinding blijven met de ander door het uitspreken van de liefde die je voelt. Dat zoiets kleins, zo’n grote openbaring kan zijn. “Oh dank je wel, dit ga ik bij Jip doen!” zei ik tegen haar. Deze ochtend werd ik meteen enorm uitgedaagd. Toen ik voelde dat ik het gedrag van mijn kleuter echt niet meer oké vond, zei ik. “Jip, ik vind het echt niet leuk wat je nu doet, maar ik houd wel van je.” Hoewel ik de woorden wel echt voelde, rolden ze bijna als een toverspreuk over mijn lippen en bijna als een toverspreuk werkte de opmerking ook uit. Jip bond in: het trappen naar mij stopte, zijn boosheid werd verdriet en hij liet zich troosten. Ik werd helemaal warm van binnen. Was dit een momentopname of een nieuwe weg? Het antwoord heb ik nog niet. Hoeft ook niet, vanochtend was er alleen dat wat er gebeurde en dat was goed. In dat moment kon ik alleen nog maar dankbaar zijn en heel veel kusjes geven op zijn bolletje.

4 thoughts on “Stap uit het drama

  1. Ja, het is mogelijk! Ik ben ook op pad en heb ook een dergelijke ervaring gehad. Daardoor meer inzicht en het handelen gaat nu al met meer luchtigheid en afstand!

    • Hoi Ilse, dank je wel boor je hoopgevende woorden. Tof te horen dat het kan. En als je iets van het drama herkent, spreek je jezelf dan toe? Of omarm je veel meer wat er is, doordat het ‘los staat’.

Comments are closed.