Daar teken ik voor!

IMG_9903_edit-2

Als ik aan mijn jeugd denk, dan denk ik aan de lange blonde haren van mijn moeder; hoe ze waaiden in de wind als ik achterop de fiets zat. Of hoe diezelfde blonde haren vastzaten tussen mijn handen en de hoofdsteun van de autostoel voor me, die ik verwoed omklemde wanneer we een autoritje maakten. Regelmatig klaagde mijn moeder dan dat ze alwéér vast zat. Mijn moeder was altijd thuis en bakte taarten of stond andere heerlijkheden te bereiden in de donkerbruin betegelde keuken van ons huis. Waar ik ook aan denk is het spelen met mijn vader: samen de treinbaan opzetten, het opbouwen van de lego-vestingsstad, of het maken van een duplo-toren tot aan het plafond. Allemaal herinneringen die ik koester. Naast deze herinneringen, denk ik helaas ook vaak aan de boosheid van mijn vader. Hij kon soms erg uitvallen tegen mij en mijn zussen. Furieus kon hij worden om gedrag dat in zijn ogen niet gepast was. Als ik daaraan terugdenk, kan ik me nog steeds klein voelen. Toen ik kinderen kreeg, had ik natuurlijk gedacht dat ik dat anders zou doen. Wat ik niet had bedacht, was dat dat zo onwijs moeilijk zou zijn. Door mijn onhandigheid, ongeduld, en onmacht heb ik mijn streven bijgesteld: ik ga mijn uiterste best doen om niet (zo) boos te worden als mijn vader.

2 thoughts on “Daar teken ik voor!

Comments are closed.