Een stapje naar voren en heel veel terug

Volwassen oog met traan

Eind september had ik een afspraak met de peuterleidster van de peutergroep van Jip. Ze had een evaluatie opgemaakt voor de overstap naar de kleuterschool. Ik kon me overal in vinden, behalve in: ‘hij wordt nooit boos’ en in ‘geen last van plotseling omslaande emoties’. Op dat moment liet ik merken dat ik mijn zoon daar niet in herkende, maar dat ik blij was te ontdekkenen dat hij zijn emoties kon bedwingen of wist hoe het hoorde. Toen ik het zei, meende ik dat ook, maar niet lang daarna herkende ik het patroon. Niemand kon achter de rustige man die mijn vader was, bedenken hoe woest hij kon worden en ik hoor zelf ook vaak dat mensen het zich bij mij niet voor kunnen stellen. Een pijnlijke constatering. Hoe is het mogelijk dat mijn zoon dit nu al heeft gekopieerd? Is dit een combinatie van karaktereigenschappen en de plaats in het gezin, zijn gevoeligheid, verantwoordelijkheidgevoel en de (mede uit deze twee eigenschappen ontstane) neiging tot woede? Of doet hij mij exact na en ziet hij mijn redelijk aangepaste gedrag in het openbaar? Het blijft zo moeilijk om mijn zoon hierin goede begeleiding te geven, wanneer ik zelf nog niet klaar ben met dit thema. Ik kan soms nog steeds zo ongelooflijk boos worden als hij ineens keihard begint te gillen, omdat hij iets niet mag van mij of wanneer hij (ogenschijnlijk) uit het niets zijn zus aanvalt. Gisteren bijvoorbeeld zat Mirre op een kussen dat zogenaamd een brug. Toen ze weigerde daarvan af te gaan, gooide Jip uit pure wanhoop en frustratie een autootje tegen haar hoofd, hard. Op zo’n moment vergeet ik het opvoeden zonder straf weleens. Woest word ik, ik ben minstens zo opvliegend als hij, alleen de fysieke aanval ontbreekt. Dan kan ik zo afkeurend naar hem zijn, dat ik hém afwijs in plaats van zijn gedrag. Het is goed mogelijk dat juist hierdoor het patroon in stand blijft. Hij wordt niet gezien, integendeel hij wordt afgewezen. Deze afwijzing, of angst daarvoor, neemt hij mee in de contacten die hij aangaat met anderen, hij blijft op zijn hoede, uit zich niet volledig, stapelt op en thuis gooit hij alles eruit. Ik had zo gehoopt dat mijn worsteling niet de zijne zou worden, maar vrees er echt voor. Zolang als ik ‘woede’ blijf zien als iets dat ik niet wil, blijf ik vechten. Soms kan ik er even mee dansen en zijn we maatjes, maar zodra ik die constatering doe en denk ‘ik ben er bijna’, wordt het weer een entiteit die los van mij staat en doe ik weer heel veel stappen terug. Zolang ik meer stappen vooruit blijf doen dan achteruit, is het goed, maar ik zou graag wat sneller gaan, vooral uit belang van mijn kinderen.

Waarom bewust belonen

2 thoughts on “Een stapje naar voren en heel veel terug

  1. Oh wat een herkenning! Ben zelf in een depressie terecht gekomen en nu mijn kinderen tijdelijk niet om me heen, maar voordat ze weggingen.. we zaten in een kringetje, ik kon ze te weinig aandacht geven, wat ze merkten en gebruik van maakte.
    Maar dan boos worden op het kind zelf, de woede naar het kind en de afwijzing ..
    Wil nu alles tegelijk aan pakken, wat niet kan, maar wat wil ik dit graag anders doen!

    • Lieve Maria, heel erg bedankt voor je open reactie. Ik herken je ‘kringetje’, je hartstochtelijk wil om het anders te willen en je onmacht hierin. Heel veel sterkte in je proces.

Comments are closed.