Spookbillen

161215

Naar bed gaan blijft een ding hier. Mirre gaat ’s middags ook nog even een uurtje (of twee), dat gaat zonder moeilijkheden. ’s Avonds echter is bijna altijd een drama. Boos “Mirre kom, gewoon meedoen!” zeggen, heeft geen zin. Ze gooit haar kont tegen de krib en de weerstand kan dan uitmonden in een strijd, waarin ik worstel met haar kinderlijfje om een luier aan te krijgen. Inleven in haar situatie heeft op deze momenten weinig zin. Daar is ze waarschijnlijk toch nog net te klein voor (2 jaar, 4 maanden), de methode ‘gebruik humor’ of ‘doe iets onverwachts’ doet het gelukkig goed bij haar. Gisteren dacht ik dat ik uitgefantaseerd was, maar toen ontdekte ik dat het voor een kind helemaal niet uitmaakt of het allemaal wel klopt wat je doet. Het leek wel of het voor Mirre alleen maar gek hoefde te zijn. “Mirre, Mirre, zal ik een spookluier voor je pakken. Oeh, een spookluier,” deed ik haar eigen spookimitatie na. Mirre sloeg meteen om. Een spookluier, dat leek haar wel wat. Ze knikte enthousiast. Ik zocht in het stapeltje luiers. “Ja, deze is het. Toen ik de luier tussen het stapeltje uithaalde, werd de luier al helemaal wild. Hij vouwde zich als vanzelf om mijn vuist en veranderde inderdaad in een spookje. Hij probeerde Mirre bang te maken, maar Mirre moest er alleen maar om lachen. “Oehhhh, oehhhh” deed de spookluier, terwijl hij om mijn kleine meisje heen danste. “Mirre, Mirre, wil jij misschien spookbillen?” Haar ogen lachten toen ze knikte. Ik hoefde alleen nog een paar keer ‘oeh’ te zeggen en zonder moeite ging de luier aan. Ook met de slaapzak had ze daarna geen moeite meer. Na deze ervaring, een idee dat voor mijn gevoel sloeg als een tang op een varken, bedacht ik me dat je verhaal niet logisch hoeft te zijn of bijzonder inventief, de enige voorwaarde is dat het een beetje gek is. Voor de foto heb ik een spookgezichtje op een van haar luiers getekend. Dan werkt de truc vanavond vast nog een keertje :-DDD.

Waarom straffen