Soms heb ik er gewoon geen zin in, en dan….

181015

“Jip, je melk opdrinken!” Jip drinkt slecht. We hebben er een periode bovenop gezeten: elke dag geprobeerd hem 800 ml te laten drinken en dat belonen. Dit deden we na aanbeveling van het consultatiebureau, omdat dan de ‘blauwe walletjes’ onder zijn ogen misschien wat minder zouden worden. Een maand lang 800 ml per dag heeft niets uitgehaald. Jammer dan. Ik heb het weer losgelaten. Jip daarentegen niet. Hij weet inmiddels dat ‘niet drinken’ veel aandacht oplevert. Zo ook vandaag. Frans en Mirre waren op stap en Jip en ik zijn terug in bed gekropen. Heerlijk kroelen, lezen, gek doen. Kortom, een leuke ochtend. Toen ik honger kreeg, zijn we samen naar beneden gegaan. Jip at een boterham met op de ene helft pindakaas en op de andere helft hagelslag. We hadden nog steeds plezier en bedachten liedjes bij wat we aten. Maar ja, toen kwam het moment waarop hij van mij zijn melk moest opdrinken. “Nee, ik wil niet!” maakte Jip mij duidelijk, terwijl hij zich uit zijn stoel liet glijden. “Kom op, Jip,” zei ik, meteen al geërgerd: “je hebt vandaag nog maar 100 ml op, dit drink je gewoon even op.” Ik heb helemaal geen zin om nu iets leuks te bedenken om hem zover te krijgen. Hij moet nu gewoon luisteren. Het is ook mijn teleurstelling die me parten speelt; dat hij zelfs als we zo’n leuke ochtend hebben hier zo moeilijk over gaat doen. De teleurstelling zegt natuurlijk alles over mij en niets over hem. Jip is inmiddels in de kamer met autootjes aan het spelen. “Ik vind het echt niet leuk hoor Jip! Moet ik soms boos worden?” Boos worden kan ook als straf worden gezien, maar ik heb gewoon echt geen zin om ook maar een beetje in te leven of mee te bewegen. Hij moet gewoon niet zo moeilijk doen over dat beetje melk (of doe ik nou moeilijk?). Jip komt terug met twee auto’s van Cars. “Ik moest even deze auto’s bij mijn bord zetten,” zei hij. Ik kijk toe en word moedeloos als hij er alleen maar mee gaat spelen aan tafel, zijn volle beker totaal negerend. Met een diepe zucht, zeg ik nogmaals iets over de melk. “Die wil ik niet, mam!” Hij kijkt mij boos aan en ik hem. “Jip ik heb geen zin om van alles te bedenken om jou te laten drinken. Ik ben er klaar mee……” We kijken elkaar nog steeds aan. “Kunnen jouw auto’s jou niet even helpen?” Heb ik nu alsnog een beetje meebewogen? Ik weet het niet, maar binnen één minuut heeft Francesco Bernoulli (raceauto uit Disneyfilm Cars) Jip zover. Lachend kijk ik toe hoe Jip via de auto zichzelf overhaalt om de beker in één teug leeg te drinken.

Waarom straffen