Slaan we niet een beetje door?

Frans handen wassen op de kruk
“Kom Jip, nog even handen wassen,” zegt Lisanne (halfzus van Jip, 17 jaar), terwijl ze een krukje voor het aanrecht schuift. Jip en Lisanne hebben net ontbeten en ik zag dat Jip een boterham met appelstroop had. Hoe zijn handen eruit zien, kan ik wel raden. “Nee, ik wil geen handen wassen!” roept Jip en hij zet zijn woorden kracht bij door twee keer op de grond te springen. “Je moet echt even je handen wassen hoor!” zeg ik om Lisanne te hulp te schieten, maar ik weet al lang dat het niets uit gaat halen. Jip zit al te veel in de weerstand. Dan komt Frans de keuken inlopen, “Jip, Jip, papa gaat eerst wel even zijn handen wassen.” Ik denk nog dat het weinig zinvol is om Jip hierin voor te gaan, maar dan zie ik hoe Frans op het krukje gaat staan. Het is echt een heel maf gezicht: zo’n lang lijf op zo’n onnozel krukje, een lijf dat zich in allerlei onhandige bochten moet wringen om toch bij het zeeppompje en de kraan te komen. Iedereen moet lachen en Jip ook. Als Frans zijn handen heeft gewassen, stapt hij van de kruk af. “Zo klaar!” zegt hij opgewekt. “Nou, mama de handen wassen!” roept Jip vrolijk. Ik hoef niet eens mijn handen te wassen, maar twijfel geen moment en stap ook op de kruk. Volgens mij heb ik nog nooit zo onhandig mijn handen gewassen. Frans zegt: “Zag het er bij mij ook zo debiel uit?” “Haha, leuk hoor. Jij mag straks even poseren, dan maak ik een foto, kun je zelf oordelen.” Als ik van de kruk stap, hoeven we niet lang te wachten op het resultaat van onze actie: Jip stapt enthousiast op de kruk en wast gewoon zijn handen. We kijken glimlachend naar onze peuter. “Slaan we niet een beetje door?” vraagt Frans bezorgd. Ik kijk hem aan, tja, goeie vraag! Misschien wel, maar we zullen het nooit weten. Feit is dat het een ontspannen samenzijn was, laten we er maar gewoon mee doorgaan.