Shit, hij doet wat ík wil

230415
Vorige week had ik met een vriendin afgesproken om met onze kinderen naar het Spoorwegmuseum te gaan. Hartstikke leuk natuurlijk, maar Mirre werd ziek en ik kon niet anders dan thuisblijven. Waarschijnlijk zag mijn vriendin er daardoor ook geen heil meer in, want ook zij besloot de reis naar Utrecht niet te maken. Ze had een andere leuke activiteit voor de kleintjes bedacht: koekjes bakken. Mirre en ik waren aan huis gebonden, “maar Jip mag hier gezellig komen bakken!” Superlief natuurlijk, maar als ik niet werk, heb ik graag mijn kinderen zo veel mogelijk om me heen. Het voelde niet goed om Jip om die reden het koekjesfestijn te ontzeggen, dus met grote vreze stel ik hem de vraag: “Jip, wat wil je morgen graag? Bij Anka en Pien koekjes bakken? Of bij mij en Mirre thuis blijven?” Lieve mensen, ik heb niet eens gezegd ‘lekker bij mama thuis blijven’ of ‘bij mama thuisblijven en dan bakken we een Cars-taart’, ik heb het bewust zo neutraal mogelijk gehouden. Maar mijn ventje zei: “Bij jou blijven.” “Dat vind ik gezellig,” zei ik en van binnen zong mijn hart. Toen ik het deze zaterdag tegen andere vriendinnen vertelde, dat ik zo blij was dat hij net zo graag bij mij wil zijn als ik bij hem, zeiden ze: “De manier waarop je het hebt gebracht is wel manipulatief hoor, je hebt hem voor een keuze gesteld en hij voelt toch aan alles wat jij het liefste wil?” Ik keek mijn vriendinnen met grote ogen aan. Oh nee, zou het echt zo zijn? Als hij echt zo gevoelig is, dan kan ik hem nooit meer zomaar iets vragen. Inmiddels was iedereen in het gezin door Mirre geïnfecteerd en zaterdagmiddag besloot ik even te gaan slapen. Jip wilde mee in het grote bed. We kletsten en knuffelden wat en op een gegeven moment viel ik bijna in slaap. Voor Jip was het een beetje saai, veronderstel ik, want heel zachtjes klom hij uit bed. Ik hoorde het en deed mijn ogen open. “Ga je weg?” vraag ik zachtjes. Jip knikt. “Oh jammer,” zeg ik. “Oh nee hoor, mama, ik blijf nog wel eventjes,” antwoordt hij. “Lieverd, dat hoeft niet.” Hij is stellig en zegt nogmaals dat hij blijft. Heel erg lief natuurlijk, maar dat hij heel erg gevoelig is voor mijn verlangens is nu wel duidelijk. Hoe zorg ik er nou voor dat hij voor de invulling van zijn eigen behoeftes en wensen gaat? Of is dit de weg die hij in zijn leventje moet gaan? En moet ik me daar niet te veel mee bezig houden?