Pure manipulatie?

dark portrait

“Mama, wil je een tosti voor mij maken?” vraagt Jip vanmiddag aan mij als ik in de keuken sta. “Jip, dat wil ik best doen, maar er is  geen ham en er is geen kaas, dus dat wordt een beetje moeilijk. “Ik wil een tosti!” roept Jip en zijn gezicht betrekt. “Ik hoor dat je graag een tosti wil, alleen hebben we de ingrediënten niet in huis, wat we wel kunnen doen….” Ik kan mijn zin niet afmaken, omdat Jip begint te gillen. Ik voel geen irritatie opkomen gelukkig, maar wel een gevoel van gelatenheid: ik heb echt helemaal geen zin meer om me in te leven of hier een leuke draai aan te geven. “Ik wil je alleen maar helpen hoor!” zeg ik tegen mijn zoon. “Neeeeeee! Ik wil niet dat jij helpt. Jij moet weg!” is het antwoord dat ik krijg. Hij zegt wel vaker dat ik weg moet lopen, maar dat doe ik niet. Dan zijn we echt ‘uit contact’ en dat wil ik niet. Ik blijf dus staan en kijk hem aan. “Niet naar mij kijken, jij!” roept Jip boos naar mij, terwijl hij het op een huilen zet. Het moedeloze gevoel in mij maakt dat ik me op een keukenkrukje laat zakken en vanuit die beweging voelt het heel natuurlijk om ook een potje te gaan janken. Niet dat ik het echt zo voel, maar het zou wel heel lekker zijn. Zonder een serieuze afweging te maken of dit nou wel pedagogisch verantwoord is, doe ik mijn handen voor mijn ogen en doe heel hard: “Wééééééééhhhhhh.” Tranen ontbreken, maar verder lijkt het wel echt. In ieder geval voor Jip, want die komt ineens op mij afgestoven en zegt: “Mama, jij mag mij wel helpen hoor! Dat vind ik juist fijn! Moet je huilen, mama?” Ik besluit om op zijn laatste vraag niet in te gaan en zeg dat ik blij ben dat ik hem mag helpen. Ik stel voor een tosti te maken van pindakaas met chocoladehagelslag, dat ziet Jip wel zitten. Wat ik me niet afvraag is of het lekker is, want Jip likt zijn vingers erbij af, wat ik me wel afvraag: past bovenstaande actie nou in het rijtje ‘opvoeden zonder straf’ of was het eigenlijk een beetje vals spelen?

Waarom straffen