PMS alarm!: PrutsMoederStatus geactiveerd!

180315
Ik had vroeger een vriendin die mij soms bijna of helemaal in tranen belde over de moeilijkheden die haar op een zeker moment overkwamen. Ze belde vanuit haar werk en begon dan meestal met iets dat toch wel vervelend was; bijvoorbeeld dat haar auto niet door de APK-keuring heen was gekomen. Daarna kwam dat haar minnaar na drie uur nog steeds niets had geantwoord op een sms’je en op het moment dat ze in tranen vertelde dat ze twee verschillende sokken aan had , vroeg ik haar of ze niet gewoon ongesteld moest worden. Dan was het even stil aan de andere kant van de lijn en zei ze iets in de trant van: “Jeetje ja, zou dat het zijn?” Het frappante, en grappige natuurlijk, was dat ze regelmatig met dramatische verhalen belde in de week voorafgaand aan haar menstruatie. Telkens weer moest ik haar wijzen op dat feit. Waar het is begonnen weet ik niet, maar inmiddels heeft PMS mij ook in de greep. Hoewel ik niet meer mijn relatie op het spel zit in laatste week van de cyclus, iets wat in mijn vorige relaties een normaal patroon was, is het toch nog steeds bar en boos. In nuchtere toestand kan ik er gewoon over praten, maar zodra de hormonen de overhand nemen, is alles zwaar. Een ellendig gevoel grijpt in op datgene wat op dit moment het meest belangrijk voor me is: het moederschap. Mijn hormonen vertellen me dat ik een slechte moeder ben en ik zie alleen dat nog maar. Ik kan het huishouden niet aan, ik weet niet wat we moeten eten, een rinkelende telefoon kan er niet meer bij, ik verwacht te veel van mijn kinderen, ik ben snel gepikeerd, ongeduldig, boos: waarom besta ik eigenlijk? Als Frans in onze habitat opduikt, klaag ik uit volle borst. Zelfbeklag en zelfmedelijden: hij krijgt het allemaal op zijn bord. Hij luistert en laat me uitrazen. Na mijn onredelijke redevoering zegt hij: “moet je niet gewoon ongesteld worden?” Dan is het even stil bij mij. Jeetje, ja! Waarom was ik daar zelf niet opgekomen? Elke keer ben ik weer verbaast over de werking van die hormonen. Hoe de zwaarte een waarheid wordt. Door zwangerschappen en borstvoeding geven, zijn mijn cycli van de afgelopen vier jaar op een hand te tellen. Maar nu neem ik me al zeker drie maanden op een rij voor om de bewuste week te blokken in mijn agenda. Mijn buien kunnen relativeren, zou een hoop schelen. Daarnaast ontdekken wat mij mild stemt. Want eens in de drie weken een prikkelbare moeder hebben, is best veel voor de kleintjes.