Pleidooi voor de mens in de moeder

070415

Moederschap. Als je het woord ziet of uitspreekt, krijg je meteen allerlei associaties. Woorden die veelal samenhangen met ‘warm’ en ‘liefdevol’, misschien denk je ook wel aan de zwaarte van de opgave die erin verborgen ligt, maar deze zwaarte hangt dan meestal samen met altruïsme. Moeders hebben namelijk alles over voor hun kinderen, ze zijn liefdevol, betrokken en zorgzaam. Ze hebben energie voor tien, zitten vol creatieve ideeën en hebben alle aandacht voor hun kroost. Herken je jezelf hierin? Waarschijnlijk niet helemaal, want het is lang niet altijd leuk om moeder te zijn: we zijn niet altijd in verbinding met de liefde voor onze kinderen en soms willen we wel uitschreeuwen “NU EVEN NIET!”. Eigenlijk heerst er nog steeds een taboe op ‘mens zijn’ binnen het moederschap. We zijn geneigd om te denken in ‘goede moeders’ en ‘slechte moeders’ en daar naar toe te redeneren. We delen onszelf of onze acties in en we labelen ook andere moeders om ons heen. Op dit moment lees ik een boek met de titel ‘De Mythe van de slechte moeder’ van Jane Swigart. Het is geschreven in 1992, maar het thema is nog steeds actueel. Want schaamtevol geven moeders toe dat ze soms witheet van woede worden of dat ze liever werken dan dat ze thuis zijn. We zijn bang dat  een ander oordeelt en ons in de categorie ‘slechte moeder’ stopt. Er zijn immers maar twee categorieën, grote kans dat je aan de ‘slechte’ kant van het spectrum wordt ingedeeld. De constatering van deze indeling is niet gebaseerd op wetenschappelijk onderzoek, maar wel op ervaringen uit mijn omgeving en reacties op mijn blog. Ik vind het erg verdrietig, want moeders durven daardoor niet zichzelf te zijn, terwijl er helemaal geen goede of slechte moeders bestaan. Het is inderdaad slechts een mythe. Er bestaan alleen moeders, heel erg veel. Allemaal moeders die oneindig veel liefde in zich dragen, maar ook allemaal mensen. Mensen die soms ongelooflijk de plank mis slaan, of even lekker egoïstisch willen zijn. Mag dat alsjeblief?! Dus daarom, vergeet de tweedeling tussen goed en slecht. Geniet van je moederschap met alles wat dat omvat en alles wat jij bent.

2 thoughts on “Pleidooi voor de mens in de moeder

  1. Wat mooi omschreven en zo ontzettend herkenbaar. Ook ik deel mezelf soms in als ‘slechte’ moeder, terwijl ik toch het beste probeer te doen. Liefdevoller zijn voor jezelf en ook gewoon mens kunnen zijn is zo belangrijk. Jezelf niet veroordelen, want ik denk dat alle moeders eigenlijk altijd wel vanuit liefde handelen.

    • Ja, ik ook hoor. Pffff…..het is echt een kwestie van dat doorzien en als je op een zeker moment jezelf betrapt op die gedachte, vraag jezelf dan of of het werkelijk waar is wat je denkt. Nee, dus!

Comments are closed.