Onzichtbaar snoep, een kinderhand is snel gevuld

161015

Stimuleren met een snoepje. Het past niet in de lijn van onvoorwaardelijk opvoeden, maar het werkt wel. Het was een methode die ik van huis uit niet kende en die Frans geïntroduceerd heeft bij onze kinderen. Wij hebben Jip er snel zindelijk mee gekregen en krijgen hem nu ook op die manier aan het drinken. Door het gemak waarmee onze kinderen leren, ben ik maar even van mijn eigen principes afgestapt. Beetje jammer was dat verschillende principes gisteren met elkaar in botsing kwamen: Mirre krijgt een snoepje omdat ze heeft geplast op de wc, maar we eten geen snoep voor het ontbijt. Alarmfase 1 start op het moment dat Mirres verzoek om een snoepje door Frans wordt geweigerd in de keuken. Niet gek natuurlijk, er is serieuze onrechtvaardigheid in het spel. Het klopt natuurlijk ook niet. Ik zit in de huiskamer op de bank en ben benieuwd hoe Frans dit op gaat lossen. Verbaasd denk ik waar te nemen dat hij alsnog snoepjes aan het uitdelen is. Veel snoepjes zelf! Dit kan niet, denk ik bij mezelf, wellicht is hij een spel aan het spelen. En ja hoor, even later rennen de twee kleine doerakken naar me toe. “Mama, mama, papa heeft een héle grote snoeptrommel! Kijk eens hoeveel er in mijn mond zit?” Ze staan voor me met hun monden wijd open. Ik zie helemaal niets, maar doe alsof  ik zwaar onder de indruk ben. De kinderen  maken daarna weer overdreven eetgeluiden en zijn helemaal blij. Even later heb ik het er met Frans over hoe makkelijk dat dit ging en hoe lang ze hier nog in mee zullen gaan. Het antwoord heb ik nog steeds niet, maar ik weet wel dat we een bijdrage hebben geleverd aan hun zelfoplossend vermogen. Daarstraks hadden we allemaal een chocolaatje bij de koffie. Mirre en Jip wilden er nog één en kregen dat natuurlijk niet. Nog voor Jip kon gaan stampvoeten, pakte Mirre een leeg papiertje van de salontafel en deed of ze er een chocolaatje uitpeuterde. Dat gaf ze enthousiast aan Jip. Daarna stopte ze zelf zo’n onzichtbaar chocolaatje in de mond. “Mmmmmmm, lekker!” riepen ze allebei en weer waren ze helemaal blij. Ja, en wij ook natuurlijk.
Waarom bewust belonenWaarom straffen