Ontploffen, zelfverwijt en schaamte

050116

Het is weer eens zo ver gekomen: ik ben veel te boos op Jip geworden. Hij wilde per se dat zijn vader hem naar bed bracht, terwijl we daar duidelijke regels over hebben. We doen dat namelijk om en om. Het naar bed brengen heeft leuke elementen (voorlezen en zingen), maar wanneer er weerstand komt, vind ik het al snel zwaar, zo op het einde van de dag. Wat Jip de laatste tijd doet, is mij testen, althans zo ervaar ik het. Normaliter zing ik twee liedjes die hij mag kiezen. Sinds kort wil hij in eerste instantie niet kiezen en als ik dan kies wordt hij boos dat het geen goed liedje is, etc. Geen gezellig laatste momentje samen in ieder geval. Eergisteren trok ik dat niet meer. Ik had het geprobeerd gezellig op te lossen, daarna werd ik boos en toen heel boos. Tussen mijn tanden door en veel te dicht bij hem, siste ik dat ik er op deze manier helemaal geen zin meer in had. Wat ik deed, voelde niet goed, maar stoppen kon ik het ook niet. Frans was er getuige van. Hij probeerde me weg te sturen, maar ik had er heel veel moeite mee, want ik was nog helemaal niet klaar met mijn woede. Frans moest meerdere malen tegen mij zeggen dat ik weg moest gaan. In mijn radeloosheid liep ik naar beneden en weer naar boven en deed heel erg mijn best om niets kapot te maken of te gaan schreeuwen. Frans legde Mirre op bed. Toen ik het idee kreeg dat Frans daarna gewoon voor zijn zoon wilde gaan zingen, stak ik daar een stokje voor: wat ik heb gedaan kan echt niet door de beugel, maar het recalcitrante gedrag van Jip hoeft zeker niet beloond te worden. Frans zegt achteraf dat hij op dat moment alles deed om de woedende Maartje bij Jip weg te houden. Hij ronde het ritueel vrij zakelijk af, geen beloning in de vorm van zingen, maar zeker ook geen straf. Dat had Jip al genoeg gehad door mijn woedeaanval. Als we samen beneden zijn, zegt Frans dat ik veel te veel ruimte geef aan Jip op momenten dat hij grenzen nodig heeft. Ook zegt hij dat ik echt weg moet lopen als ik me zo voel en dat ik zeker naar hem moet luisteren, als hij mij uit de situatie wegstuurt en het overneemt. Ik voel me slecht en verdrietig. Als ik naar boven ga om een boek te pakken, besluit ik nog eventjes bij Jip binnen te lopen. “Nee,” zegt Jip als hij mij ziet. Erg pijnlijk. Ik loop naar mijn zoontje toe en zeg dat ik het heel erg vind, wat er is gebeurd. Dat ik het echt niet zo wil, en eigenlijk vooral verdrietig ben. Dat ik hem ook graag naar bed wil brengen en het dan zo moeilijk vind als hij alleen maar bozig doet. Dat ik dan de hele tijd nog lief probeer te doen, maar daarom juist uiteindelijk heel boos word. We knuffelen elkaar heel lang. Als ik hem uiteindelijk welterusten wens en wegloop, vraagt hij of ik terug wil komen en knuffelen we nog langer. De treurnis verdwijnt niet uit mij en ik vermoed ook niet uit Jip, maar de harde randjes zijn eraf. Frans zegt later dat ik op sommige momenten beter moet inschatten dat hij te moe is voor bepaalde keuzes en hem dus te veel vrijheid geef. Klopt, maar daarmee ben ik er niet. Op welke knop drukt Jip, opdat ik ontplof? Ik kan wel wat dingen bedenken, een ‘volle emmer’, PMS, maar dit mag in mijn ogen gewoon niet gebeuren. De enige iets kan veranderen, ben ik zelf. Desondanks heb ik gelukkig niet het gevoel dat ik hierin alleen sta. Fijn om dit samen te kunnen doen. Fijn om niet ook nog eens veroordeeld te worden door mijn lief, want mijn zelfverwijt alleen is al veel groter dan goed voor me is.

4 thoughts on “Ontploffen, zelfverwijt en schaamte

  1. Wat een herkenbaar stukje en heel persoonlijk. Ik snap je reactie op sommige momenten zo goed en dan lukt het niet om ‘even’ bij zinnen te komen. Opvoeden is eigenlijk gewoon een zoektocht in jezelf, wat het soms ook juist zo moeilijk maakt.
    Ik weet dat kinderen juist grenzen nodig hebben om te weten wat ze mogen, maar die vind ik juist ook moeilijk om goed te stellen. Ons dochtertje is nu ‘pas’ 14 maanden, maar ik hoop als het af en toe weer zover is ik de kracht en wijsheid heb zelf rustig te blijven.

    En wat super fijn dat je zo’n grote steun en toeverlaat naast je hebt staan!!

    • Ja, lastig. We weten echt wel hoe het moet, maar ernaar handelen is een tweede. Bij mij heeft het er altijd wel in gezeten, als dar bij jou niet zo is, is de kans groter dat je rustig kunt blijven. Veel geluk samen met je kindje

      • Hoi Maartje
        Zo herkenbaar zoals jou reactie is. Ik herken veel van mijzelf in jou. Het is als een spiegel. Ik herken die woede en het doet ook pijn. Ik had gehoopt dat ik mijn onmacht zich niet zo zou uiten naar mijn kinderen.
        Het steunt mij dat jij er over schrijft en het geeft mij tips hoe ik anders naar dingen kan kijken en ook anders kan handelen.
        Dank je voor deze mooie blogs.

        • Hoi Monique, jij ook bedankt dat je de moeite neemt om dit op te schrijven. Het is niet altijd gemakkelijk om zo kwetsbaar te zijn, maar als andere ouders (moeders tot nu toe) aangeven dat ze zich herkennen, ben ik blij dat ik het gedaan heb. Er ligt toch een taboe op. Het is zo moeilijk om open over je woede te zijn, door het oordeel van anderen en door het medelijden dat anderen voor je kinderen hebben en zo niet alleen de aandacht bij jouw gevoelige issue weghalen (hartstikke pijnlijk), maar het zelfs onder een vergrootglas leggen daarmee. Pffff, dit is iig mijn ervaring. Tuurlijk kan ik bedenken dat er meer moeders zijn zoals ik, maar ik ben blij dat ze dankzij de blogs ook dichterbij zijn gekomen. En dat ik mag ervaren dat ik hier niet alleen mee worstel.

Comments are closed.