Negeren van gedrag

Stamptekeningetje

“Ik heb besloten het maar weer eens te negeren,” zegt Frans als Jip om niets weer in de kramp schiet. Althans dat is ons oordeel. We zitten gezamenlijk aan de eettafel. Mirre heeft net besloten om een hoop herrie te maken door met een beker op tafel te slaan. Voor Jip is de makkelijkste manier om te zeggen dat hij het onplezierig vindt, het op een hard gehuil zetten. Ik zeg: “Jip kom op. Ik kan met voorstellen dat dit niet fijn is, maar als je dat aan Mirre uitlegt, dan houdt ze echt wel op.” Het is echt waar. Als – wie dan ook – oprecht aan Mirre aangeeft wat hij wel of niet wil, dan is Mirre niet de moeilijkste. Ze zal altijd overwegen of het verzoek niet in strijd is met haar eigen belangen of ijzersterke wil, maar als dat niet het geval is, voldoet ze me alle liefde aan de wensen van een ander. Op een of andere manier lukt het ons mannetje niet om dit tussen zijn oren te krijgen, hij reageert primair op zijn overprikkelde brein en laat een luid gekrijs horen. “Ik vind dat we hem moeten proberen te begeleiden hierin,” zeg ik tegen Frans. “Het helpt toch niet,” zegt Frans. “Hij zal op een andere manier moeten leren dat dit gedrag hem niet verder gaat helpen. Als hij zich een andere manier van aandacht vragen aanleert, zal ik hem onmiddellijk te hulp schieten. Ik ga hier niet meer op reageren.” Dan weet ik ook niet meer wat te zeggen. Misschien heeft Frans wel een punt. Jip ‘piept’ bij mij veel meer dan bij Frans en ik weet niet of hem dat eigenlijk wel goed doet.
Negeren is ook een vorm van straf. Het is in ieder geval ‘niet erkennen van wat er speelt’ bij het kind. Maar is het nodig om als ouder voor elke moeilijkheid – hoe klein dan ook – erkenning te geven? Het is vast niet verkeerd om je kleuter af en toe in zijn eigen ongerief te laten. Misschien gaat hij dan zelf meer nadenken. Weet je wat? Ik ga er niet meer over nadenken. Frans doet het op zijn manier en ik op de mijne. Dan maakt Jip het allebei mee en kan hij er zijn voordeel mee doen.

Waarom straffen

2 thoughts on “Negeren van gedrag

  1. Haha! Hier thuis eentje die krokodillentranen tevoorschijn tovert als er iets niet naar haar zin gaat. En dan vooral als oma er is, want die trapt er des te harder in! Ze weet inmiddels dat het bij mij niet zo goed werkt. Ik denk dat je als ouder precies weet wanneer het ‘echt’ is, en wanneer het gebruikt wordt als een middel om de zin door te drijven. En alleen als het gesprek vast loopt (‘Ik wil dieee, ik wil diieee, ik wil gewoon dieee!’) negeer ik zelf het gedrag. Even uitrazen, dan kunnen we weer normaal praten 🙂

    • hihi, mooi verwoord.. Mooi ook dat je zo’n vertrouwen hebt in je eigen inschattingsvermogen. Ik kan er soms weleens aan twijfelen en kan dan misschien weleens een beetje te soft zijn.

Comments are closed.