Neem zelf een time-out!

281115

Time-outs, ik heb ze zo goed als verbannen uit de opvoeding van mijn kinderen. De time-out als middel om te straffen lijkt misschien goed te werken, een kind leert de grenzen kennen en wordt weer rustig op een prikkelluwe plek. Maar vooral kleinere kinderen kunnen niet eens de gevolgen van hun daden inzien en begrijpen niet goed waarom ze daar zitten. Met het geven van een time-out leer je een kind dat de oplossing bij conflicten is om je af te zonderen, in plaats van het samen op te lossen. Daarnaast is de boodschap die je als ouder geeft: jij hoort er even niet bij. Wanneer je een time-out gebruikt als middel om kinderen te laten luisteren, zullen ze gaan reageren op hun angst om straf te krijgen en leren dat ze hun eigen behoeftes beter weg kunnen stoppen. Dit ligt mijlenver af van onvoorwaardelijk opvoeden en dat streef ik na. Geen time-outs meer dus. Maar ja, wat doe je als ouder dan, als je gillend gek wordt van je kinderen. Soms ben je drie dingen tegelijk aan het doen om het die veeleisende brakken naar de zin te maken (waarschijnlijk doe ik dan al iets niet goed, want anders kom ik nu niet op die term) en dan beginnen ze ook nog eens ruzie te maken. Wraaaaggghhhhh!! In mij ontstaat een verlangen om te gillen en te stampvoeten, om de ruziënde kinderen handmatig en hardhandig uit elkaar te trekken. “Neem zelf een time-out”, las ik ergens en toen ik laatst in een dergelijke situatie belandde, plopte die gedachte in mij op. “Jongens, ik vind het helemaal niet leuk en word hier heel boos van. Ik ga naar de gang!” en voegde de daad bij het woord. De noodzaak om in te grijpen in de ruzie was onmiddellijk verdwenen: ze stopten met bakkeleien en ik voelde hoe hun oogjes mij nakeken. Toen ik de gangdeur achter mij sloot, hoorde ik ze zachtjes tegen elkaar praten. Volgens mij een minioverlegje, want daarna kwamen ze mijn kant op getrippeld. Ik zat op de gang, de boosheid was al bijna gezakt in die luttele seconden, ik denk gewoon doordat de aandacht verschoof van hen naar mij. Ik had naar mezelf geluisterd en zij namen mij serieus. De deur ging open, twee kleine koppies keken nieuwsgierig de gang in en maakten een inschatting van de situatie. Alle boosheid was verdwenen en ik kon alleen nog maar lachen, terwijl ze naar me toekwamen om te knuffelen. “Je moet niet in de gang zitten hoor,” zei Jip. “Nee, misschien niet,” zeg ik, “gaan jullie dan nu rustig aan tafel zitten en wachten tot ik de boterhammen heb gesmeerd?” Jip knikt. De time-out voor mezelf heeft een goede uitwerking gehad, dat wil zeggen twee zoete kindertjes aan de ontbijttafel, maar ergens voelt het een beetje of ik nu dreig met mijn eigen time-out: “Als jullie niet rustig zijn, dan loop ik weg.” Ook de boodschap dat je conflicten oplost door weg te lopen blijft overeind. Heeft iemand een dikke stift? Dan zet ik een groot kruis door de titel van deze blog.