“Nééééééé, ik wil niet op het potje!!!”

220715

Voor mijn gevoel liet Mirre thuis al zien dat ze toe was aan het potje. Ze zei ‘poep’ of ‘plas’ en liet het dan pas lopen. Er was dus bewustzijn, ze had zelf controle over haar sluitspieren, en dat was mijn inziens alles wat je als kind nodig hebt. Op vakantie hadden we een klein zwembadje bij ons. “Mirre kan veel in haar blootje rondlopen en over drie weken is ze zindelijk,” zo had ik het in mijn hoofd. We zijn nu op de helft van de vakantie en het potje is het attribuut dat we allemaal het meeste in ons handen hebben gehad, vermoed ik. Mirre is de hele tijd rustig aan het spelen, ineens staat ze op, kruist ze haar benen en roept: “Pot, pot!” Onze ogen speuren snel ons terras af en we rennen om het potje op tijd bij Mirre te krijgen. We zijn nog nooit te laat geweest, maar Mirre weigert er vervolgens op te gaan zitten. We zijn begonnen met snoepjes aanbieden, zeggen dat ze de telefoon mag hebben, Jip heeft het al een keer voor gedaan, we hebben gepraat, we hebben een beetje boos gedaan, maar tot nu toe helpt niets. Met zijn tweeën zijn Frans en ik soms bezig om haar op haar mobiele plastic groene wc’tje te drukken, met het idee van ‘als het nou maar één keertje goed gaat, volgt de rest wel,’ maar het is vrijwel onmogelijk om haar erop te krijgen en ze gilt als een speenvarken. We laten haar dan maar weer begaan. Ze vraagt “Luier?” of het tafereel herhaalt zich enkele malen. Na een tijd kan ze het niet meer ophouden en laat ze alles alsnog lopen. Gevolg is dat we een deel van onze vakantie in de weer zijn met het opruimen van poep en pies. Daar zijn we inmiddels aardig bedreven in geworden, ieder heeft een rol: ik doe Mirre, Frans doet het grove werk en Jip spoelt na. Wat dat betreft, heeft het op het punt samenwerking wel wat gebracht. Wanneer Mirre haar behoefte nou op het potje zou doen, zouden we dezelfde taakverdeling kunnen handhaven. Zij weigert helaas haar rol te pakken. Er is echt meer voor nodig, dan alleen controle over de sluitspieren. Of het bij Mirre ‘angst voor loslaten’ is of iets anders? Ik weet het niet. Inmiddels krijgt ze een behoorlijke dosis aandacht door in de weerstand te gaan. De aan- en uitknop was al niet te vinden en volgens mij is hij nu nog verder verstopt onder een dikke laag eigenwijsheid die we zelf hebben gevoed. Tja, wat moeten we nu doen?