Met dank aan Niemand

“Hee liefje, wakker worden,” zachtjes raak ik de benen van Jip aan. Mijn vijfjarige zoon ligt diep weggedoken onder de dekens. Langzaam komt er wat beweging in hem. Met tegenzin ontwaakt hij uit zijn slaap. Ik heb het licht op zijn kamer aangedaan en rommel ondertussen wat in zijn kast. Jip is overeind gaan zitten en wrijft in zijn ogen. Ik knuffel hem nog een keer en hij legt zijn hoofd tegen mijn schouder. Als hij weer los van me komt, laat ik hem zien welke kleren ik voor hem heb uitgekozen. Hij lijkt tevreden. Tja, als de onderbroek van ‘Cars’ is, kan het eigenlijk niet meer stuk. Althans dat dacht ik. Toen ik hem met aankleden wilde helpen, liet hij door het wegtrappen van mijn armen weten dat hij niet wilde. Ik sprak hem op strenge toon toe en probeerde het nogmaals. “Nee mama, ik wil niet!” “Wat wil je niet?” vroeg ik. “Ik wil geen kleren aan.” “Wil je dan in je pyjama naar school?” “Nee, ik wil helemaal niets!” antwoordde Jip. Daar kon ik wel inkomen. Er zijn ook veel ochtenden waarop ik helemaal niets wil, behalve terug naar bed en weer gaan slapen. Toch probeerde ik het nog een keer bij Jip: “Maar we zullen toch even de kleren aan moeten doen. Zal ik het doen, of doe je het zelf?” gaf ik hem de keuze. “Helemaal niemand mag mij aankleden!” riep mijn zoon boos. “Oh oké,” zei ik en liep weg. De deur van zijn kamer deed ik dicht, om deze anderhalve seconde later weer open te doen. “Hallo,” zei ik met donkere stem en liep met een uitgestoken hand op Jip af. “Wie ben jij? Ik ben Niemand.” Jip keek mij meewarig aan. “Ja, ik ben dus Niemand en ik hoorde dat ik je kleren aan moest doen. Niemand mag mij aankleden, heb je gezegd. Nou, hier ben ik dan!” Ik pakte zijn broek en draaide hem drie keer op z’n kop voordat ik zogenaamd het idee had dat ik hem goed hield en schoof hem probleemloos over Jip zijn benen. Ondertussen had hij de grootste lol. Toen zijn kleren aan waren, vroeg hij of ik weer gewoon mama kon zijn. Dat wilde ik maar al te graag. In mezelf dankte ik Nuon, want zonder de reclame van een paar jaar geleden, was ik hier misschien nooit opgekomen.