Mama, wat is winter?

271214.1 In de sneeuw
Mensen, kinderen, ik val maar gewoon met de deur in huis: ik ben ontregeld. Eens te meer ontdek ik dat ik een seizoenenmens ben. Wat er nu gebeurt in ons land, dat klopt gewoon niet. Ik heb nog geen sjaal gedragen dit jaar en afgelopen weekend zat ik zelfs op een terrasje, terwijl het overmorgen kerstmis is. Absurd. Sommige mensen zijn blij dat het niet zo koud is, die hebben geen vetlaag of zijn bijvoorbeeld gezien hun leeftijd en fysieke hoedanigheid bang om te vallen. Begrijpelijk, maar ik vind het niks. Ik ben in mijn werkende leven bezig met het veranderende klimaat, dit gaat me aan het hart, en misschien is het daarom dat ik het ook extra moeilijk vind om hiermee om te gaan. “Hallo? Waar blijft de winter?” denk ik elke dag als ik opsta. Het doet echt een beetje pijn. Ik wil vrieskou, snijdende wind, ijs op de vijvers, knarsende sneeuw, overwegen of de straat op gaan wel verstandig is en bijna of helemaal onderuit gaan door de gladheid. Ik wil een winter, zoals een winter bedoeld is. Ik wil mijn kinderen niet uit hoeven leggen wat ‘winter’ betekent, wat schaatsen zijn, hoe je een sneeuwpop maakt en hoe leuk het is om te sleeën. Ik wil ze dubbel gevoerde jassen aandoen, een dikke sjaal om, een muts op en wanten aan. Ik wil niets uit hoeven te leggen als ik ‘Pippa en Pelle in de Sneeuw’ voorlees. Ik wil dat ze zelf met verhalen komen, omdat ze hebben ervaren wat winter is. Omdat ze weten hoe het voelt wanneer je ogen tranen en je neus druipt van de kou, hoe naar het kan zijn om koude handen en voeten te hebben. Hoe fijn het is om thuis te komen, de sneeuw van je laarzen te kloppen, je jas te drogen te hangen en jezelf op te warmen bij de kachel (oké, die hebben we niet) met erwtensoep of chocomel. Ik breng mijn kinderen met alle liefde van alles bij, maar ik hoop voor mijzelf, voor mijn kinderen en voor alle ijsberen op de Noordpool dat ik aan het begrip ‘winter’ niet al te veel uitleg meer hoef te geven.