Ik troostte hem, maar troostte ook mezelf

verdrietig jongetje, knuffel mama
Vanmorgen werd ik echt ongelooflijk uitgedaagd. Jip was gisteren naar een kinderfeestje geweest en toen hij opstond wilde hij meteen aan zijn snoepzak beginnen. Toen ik daar een stokje voor stak, was het huis te klein. Hij gilde, schreeuwde en huilde. Ik probeerde dichterbij hem te komen en hem te kalmeren, maar hij zei dat ik weg moest gaan en sloeg me als ik dichterbij kwam. “Lieve Jip, kom nou eens hier, ik wil je alleen maar knuffelen,” zei ik. “Ik wil niet knuffelen, jij mag niet bij mij komen.” Tussen zijn gehuil door probeerde ik wat kalmerende dingen te zeggen en hem te bewegen om samen een oplossing te bedenken. Af en toe zou ik willen dat hij wat meer voor rede vatbaar was, het zou zoveel frustratie schelen, want ik ben ervan overtuigd dat we er echt samen wel uit komen. Anderzijds zal hij dit wel nodig hebben, of zal dit drama werkelijk puur en alleen door het snoepje ontstaan? Als het me uiteindelijk lukt om hem in mijn armen te verwelkomen, wordt hij meteen rustig. We zitten eventjes samen op de poef in de huiskamer en dan probeer ik wederom tot een afspraak over de snoepjes te komen. BAM! De hele kermis begint opnieuw. Deze situatie herhaalt zich nog twee keer tot ik besluit helemaal niets meer te zeggen wanneer ik hem weer zover heb gekregen dat hij tegen me aan op schoot zit. Dat werkt. Stilletjes ligt hij tegen me aan en ik omarm hem net zo lang als dat hij het nodig heeft. Af en toe een aai en een kus, dat is alles. “Mama, zullen we samen in bed liggen?” vraagt hij uiteindelijk. Het kan niet, omdat Mirre ook wakker is. Ik zeg: “wil je dat? Lekker samen in een bed en lekker knuffelen?” Jip knikt. “Ja, dat lijkt me ook heel fijn, lekker samen knuffelen.” Ik druk hem nog dichter tegen me aan. Dan zijn we weer stil. Ik voel ineens hoe dit alles me ontroert, de tranen lopen over mijn wangen. Ik weet niet eens precies wat het is: is dit verdriet of opluchting? Is dit nou van mij of van Jip? Volgens mij huil ik om wat ik zelf gemist heb: erkenning van mijn boosheid of mijn wanhoop en net zo lang bij mijn moeder op schoot zitten en haar liefde ontvangen als ik zou willen. Jip is mijn zoon, maar vertegenwoordigt nu plots ook mijn innerlijke kind. Ik troost hem en ik troost mezelf. Het bewustzijn dat dit samenkomt, geeft me een enorm rijk gevoel. Met heel mijn hart hoop ik dat ik vaker op deze manier met moeilijke situaties om kan gaan. Dat zal zowel mij als Jip heel veel brengen.

Waarom straffen

3 thoughts on “Ik troostte hem, maar troostte ook mezelf

  1. Wat mooi Maartje, dat je dit jezelf kunt geven. Zit je nog steeds op de goede trein!

Comments are closed.