“Ik tel tot drie!” maar dan anders


Veel ouders herkennen het waarschijnlijk: wanneer je iets van je kind gedaan wilt krijgen, begin je met tellen. Het is een dreiging, want als je kind binnen de tijd niet gehoorzaamt, dan zwaait er wat! Tegelijk lijkt het ook niet zo heel erg. Veel kinderen moeten erom lachen en het ‘gehoorzamen’ of het zoeken van de grens daarin, wordt ineens een soort spelletje. Tot op heden heb ik nog niet ‘geteld’, maar vandaag deed ik wel iets soortgelijks. Jip was in de ochtend niet in bad geweest, omdat hij leukere dingen te doen had. Dus ’s avonds moest hij eraan geloven. In eerste instantie wilde hij natuurlijk niet, maar toen hij er eenmaal inzat, was hij er niet meer weg te slaan (niet letterlijk natuurlijk). Hij was helemaal proper: tijd voor afdrogen en het bedritueel. Jip echter had zijn volledige concentratie bij de landing die het groene badeendje moest maken, terwijl hij op de rug van speelgoedvliegtuig Dusty (figuurtje uit de Disneyfilm Planes) zat. Toen ik zei dat het tijd was om uit bad te komen, deed Jip alsof hij me niet hoorde. Op de tweede keer reageerde hij ook niet. “Jip,” zei ik, “mijn gezicht staat echt heel vrolijk, kijk maar.” Mijn zoon keek op en aanschouwde mijn gezicht, terwijl ik mijn grootste smile opzette. “Nu staat mijn gezicht heel vrolijk maar het gaat langzaam steeds bozer worden, tot je uit bad komt.” Jip leek meteen te begrijpen waar ik op doelde. Hij wilde zijn spel afmaken. Gehaast deed hij nog een paar pogingen om het nog even leuk te hebben in het warme water, maar ondertussen lag zijn focus bij mij. Langzaam veranderde mijn gezicht van vrolijk naar neutraal, wat nog niet eens zo eenvoudig bleek om geleidelijk te doen. Voordat mijn gezicht echt om kon slaan, stond Jip snel op. Hij gleed uit. “Ik gleed echt uit hoor, mama!” “Dat weet ik, lieverd, pak mijn hand maar.” Jip pakte mijn hand en stapte uit bad. Dat ging lekker. Deze ga ik vaker proberen ;-).