Hup! Op de gang

291214.1
Mirre schreeuwt. Heel hard kan ze dat. Ze spant al haar spieren, balt haar vuistjes en loopt rood aan. De eerste keer dat je het ziet, is het eigenlijk vooral grappig. Het gillen wordt bij Mirre voor diverse doeleinden ingezet. Ze doet het omdat Jip iets af wil pakken, omdat ze aandacht wil, het ergens niet mee eens is of gewoon voor de lol. Vaak kan ik het handelen, maar soms ook helemaal niet. Ik weet ook dat ik helemaal niet consequent ben in het eenduidig reageren op haar geschreeuw. Als Jip iets af wil pakken, zijn haar getrainde stembanden haar enige wapen in de strijd. Dan stimuleer ik zelfs dat ze op die manier van zich afbijt. Wat ook weleens gebeurt, is dat ik lekker mee ga gillen met de kleintjes. Het is leuk om te doen en zij vinden het geweldig. Desalniettemin heb ik er soms gewoon even geen zin in. Ik kan het er gewoon niet bij hebben als ik bijvoorbeeld op mijn gemak wil ontbijten. Als Mirre het dan op een gillen zet, dan ben ik allerminst geduldig met haar. Bij zo’n kleintje is het dan zo lastig om haar gevoel te benoemen. Ik heb het weleens geprobeerd, maar ze walst dwars over me heen. Negeren helpt ook niet echt, logisch als haar moeder zo ambivalent reageert. Maar daarnaast is er ook altijd wel iemand (lees: Jip) die wel reageert. Niet straffen en bewust belonen is ons motto, maar ik krijg het bij Mirre op zo’n moment niet voor elkaar. De oplossing? Die is zeer eenvoudig en druist in tegen alles wat ik met mezelf heb afgesproken. De eerste stap: ik ga dreigen. Tja, dreigen met de gang is soms het enige wat echt helpt. Werkt dat niet, dan volgt stap twee. Er worden maatregelen getroffen. Mirre gaat met stoel en al – want anders vermaakt ze zich veel te goed – de gang op. Enkele seconden, meer is er niet nodig voor het bereiken van een optimaal resultaat.
Dag principes. Welkom rust!

2 thoughts on “Hup! Op de gang

Comments are closed.