“Hé mam, kom eens uit je comfort zone!”

270915
De kinderen en ik waren uitgenodigd op een feestje in de straat; een buurmeisje werd vier jaar. De uitnodiging had plaatsgevonden via Frans, maar hij was zelf niet welkom: “Er zijn veel vrouwen met hoofddoek,” had mijn buurvrouw gezegd: “die voelen zich hoogst ongemakkelijk met een man erbij.” De volgende dag zie ik hoe het in de straat een drukte van belang is om het feestje voor te bereiden. Twee vrouwen met lange gewaden aan en een man sjouwen met eten en stoelen. “Oei,” denk ik bij mezelf: “een lange jurk dus, heb ik die wel?” Een paar uur later sta ik met twee kinderen in een overvolle huiskamer. Naast een hele hoop kinderen, is er welgeteld één dame met een hoofddoek en één oudere vrouw met een Marokkaanse jurk. De overige vrouwen hebben hun best gedaan om er aantrekkelijk uit te zien: veel make-up, borsten en billen zijn in strakke jurkjes gehesen en er wordt volop gedanst. “Uh…….?” Mijn twee kinderen hangen aan mijn gebloemde lange rok, die er plotseling meer uitziet om in de tuin te werken dan om in te dansen op een feestje. Ik kan me nauwelijks bewegen doordat de kinderen niet van mijn benen willen. Het benauwt heel erg. Ik voel me al niet zo op mijn gemak en Jip en Mirre maken het er niet beter op. Ik probeer ze te stimuleren om te gaan spelen, maar ze willen helemaal niets. Het gedrag herken ik goed, van hen en van mezelf als kind, maar het is nu wel erg extreem. Mirre laat me uiteindelijk los, maar Jip blijft. Inleven en zeggen dat het ook moeilijk is op zo’n feestje waar je niemand kent, helpt niet. Ik doe hem suggesties aan de hand: “Ga even in de schuur kijken, wat er is.” “Kijk een autootje, waar je op kan rijden.” “Je kunt met die jongen voetballen, kijk hij komt de bal aan jou geven.” Niets helpt, het lijkt juist tegenovergesteld te werken: hoe harder ik probeer, hoe minder hij wil. Hij gaat zelfs springen en huilen om kenbaar te maken dat hij niet wil. Bijna word ik er boos om. Maar dan besef ik dat er maar één ding op zit: accepteren dat er vanmiddag een bijna-kleuter aan mijn been hangt. Toen hij de tafel met snoep en chips ontdekte, was hij telkens een paar seconden weg om zijn bakje te vullen met lekkers, dat was het. Voor mijn neus werd er gedanst en ik zat er als een houten klaas bij te kijken. Toen de vrouwen even zaten uit te rusten, zei Jip ineens: “Mama, kom dansen.” Ik zei: “Jip, ik vind dat een beetje….” en toen slikte ik de woorden in. Al een uur probeer ik hem te stimuleren om uit zijn comfort zone te komen en nu stimuleert hij mij. Ik probeer hem al de hele tijd te zeggen dat hij niet verlegen hoeft te zijn en nu geeft juist hij mij de kans om te laten zien dat dat echt niet hoeft. We staan op en beginnen te dansen. De vrouwen joelen. Ze joelen nog harder als ik even later mijn vestje uitdoe, omdat het toch wel warm is. En ik lach, omdat ik vond dat ik Jip uit zijn comfort zone moest halen, maar dat hij de rollen fijntjes heeft omgedraaid.