Familie(digi)taal

kindje met telefoon

Eindelijk een paar uur voor mezelf. Lisanne past op de kleintjes en ik ga even de stad in. Eerst naar Bagels & Beans voor een koffie. Anderhalf uur later zit ik er nog. Heerlijk bijkomen, wat lezen en kijken naar de andere gasten. Waar ik het meeste van geniet, zijn de ouders met jonge kinderen. Ik kan uren naar kleine kinderen kijken. Hoe ze zich wel of niet vermaken in een koffiebar en de reactie van de ouders op hun gedrag. Als ik zo lang ergens zit en niets hoef, komt er meer oog voor de prachtige schouwspelen om me heen. Zo zat ik vandaag naast een gezinnetje: vader, moeder en een kind. Alle drie zitten ze op hun digitale schermpje te kijken. Het jongetje is een heerlijk ventje, hij heeft de leeftijd van Jip. Tja, dan smelt ik nog net even wat sneller voor zo’n kereltje. Papa en mama waren wel klaar met de koffie en wilden langzamerhand opstappen; of zoonlief zijn appelsap nog even op wilde drinken.  Nou, daar had het jochie echt geen zin in. Het spel dat hij op zijn tablet speelde, was boeiender dan het flesje appelsap. Er was hooguit één slok van genomen. “Papa en mama moeten hiervoor betalen hoor!” zegt de moeder. Oh, die gebruik ik ook weleens, als Jip thuis gaat kleien met het plakje kaas dat ik hem net gaf. Ik twijfel dan of dat aankomt in het kinderbrein en ook nu vraag ik het mij af. Het flesje met het rietje erin wordt naar het mannetje toe bewogen. Hij neemt braaf een slokje. Dan gaat hij weer verder op zijn tablet. De moeder gaat weer verder op haar telefoontje en de vader op zijn telefoontje. Wat heel leuk is aan het gezinnetje is dat iedereen deelt wat er op zijn scherm gebeurt, en dat er vervolgens ook oprechte aandacht lijkt voor wat er wordt gedeeld. Er is oogcontact, een aanraking of een glimlach als er wordt verteld hoeveel koolhydraten een bagel bevat, hoe hard de raceauto’s gaan en wat de oppervlaktematen van het huis aan de Dijklaan zijn. De appelsap blijft onaangeroerd. Tussendoor vindt nog een toiletbezoek plaats, waarna iedereen weer naar zijn eigen scherm terugkeert. Alle drie blijven volkomen ontspannen onder de prikkels van de digitale media en de druk van de appelsap. Op het einde gaat het bijna mis: het jochie wil best nog wat drinken, maar wil zijn tablet niet afstaan. Moeder leidt het in goede banen en samen lopen ze vrolijk de regen in. Dank je wel voor dit mooie tafereel: in kwantiteit wonnen de schermpjes, maar de liefde voerde beslist de boventoon.