Help! Ik heb mijn kind pijn gedaan!

Nee
Al een paar dagen is het alsof er een grote steen in mijn buik ligt. Toen het zaterdagavond na een drukke dag, tijd was om de kinderen in bed te leggen, was ik er eigenlijk al lang klaar mee. Frans had zich even afgezonderd en lag boven in de logeerkamer. Mirre had ik net in bed gelegd. Toen was Jip aan de beurt. Hij was buiten aan het spelen met zijn grote broer. Hij rende bij me vandaan toen ik zei dat het tijd was om naar bed te gaan. Hij riep hard ‘nee’ en zette het op een lopen. Ik had hier zo geen zin in. Met grote passen en een enorme tegenzin liep ik achter hem aan. “Jip kom, we gaan gewoon naar bed!” Hij gilde ‘nee’ en rende door, de schuur in en ik ook. Daar pakte ik hem op. Hij begon op mij in te slaan en zei dat hij niet naar bed wilde. Ik voelde hoe ik van binnen laaiend begon te worden. Van mijn ‘Jip, ophouden nu!’ trok hij zich niets aan. Uit volle macht probeerde ik te bedenken wat ik in het kader ‘opvoeden zonder straf’ nu kon doen. Ik zette hem neer. Hij sloeg door en toen gebeurde het: ik pakte hem te grof bij zijn arm, hij raakte uit balans en viel achterover. Voor ik het door had, lag hij op de grond, zijn hoofd tegen de as van een fietswiel. Binnen ‘no time’ had ik hem weer in mijn armen. Hij huilde heel hard dat hij pijn had aan zijn hoofd. Gewillig liet hij vervolgens alles gebeuren. Ik heb hem op de wc gezet en zijn hoofd bekeken: een bult en een schram. Ik heb hem uitgekleed en zijn pyjamaatje aan gedaan. Heel dicht tegen me aan heb ik hem voorgelezen. Vervolgens naar bed gebracht; daar was het best gezellig met het zingen van de liedjes. We zijn nu drie dagen verder. Zijn lichamelijk leed is verdwenen, maar de rest? Ik heb in ieder geval nog steeds pijn, van binnen. Ik voel me zo schuldig. “Straks is dit zijn oudste herinnering,” gaat het constant door mij heen. Dat hij later bij de psychotherapeut of bij de hypnotherapeut zit en dat dit voorval dan boven komt. In zo’n verschrikkelijke omgeving als een donker schuurtje nog wel. Voor hem lijkt het waarschijnlijk of ik hem geduwd heb, omdat hij mij sloeg. Hoe groot kan een straf zijn? Ik heb hem gisteren en eergisteren verteld dat ik hem geen pijn wil doen, dat ik het verschrikkelijk vind wat er is gebeurd, dat dit echt niet meer gaat gebeuren. Hij zegt alleen maar: “Mama, het is niet erg. Ik vind jou lief!” en begint me te knuffelen en streelt mijn rug. In al zijn gevoeligheid wil hij me graag vergeven. Hij wil ook niet dat ik pijn heb. Waarschijnlijk heeft hij me ook daadwerkelijk vergeven, maar zijn vertouwen is misschien voorgoed weg. De lessen die ik hieruit haal, zijn dat als ik overloop, ik echt Frans erbij moet halen en dat ik niet per se mijn principes moet willen handhaven in het heetst van de strijd: als ik het echt niet meer weet is een dreigement of een straf veel minder erg dan een fysieke bejegening, iets dat makkelijker uit de hand loopt. Maar ik vind het zo pijnlijk dat Jip moet opdraaien voor dit relatief kleine inzicht.