Een spelletje of straf?

251015

Eigenlijk vroeg ik het me pas af toen Jip al aan tafel zat: “Was het eigenlijk wel zo’n leuk spelletje wat we net deden?” Eventjes ervoor wilde Jip niet aan tafel komen zitten.  Toen ik zei dat het etenstijd was en dat hij net als alle anderen gewoon aan tafel moest komen, rende hij weg: lachend en gillend. In het beste geval laat hij zich pakken en moet ik een jongen die gilt en met zijn benen trappelt op zijn stoel proberen te krijgen. Ik zag de bui al hangen… Binnen een paar seconden was hij naar de gang gevlucht en ik erachter aan. En nu? Mijn oog viel op een grote fles Spa Blauw. Dat bracht me op een idee. Ik maande mijn – inmiddels (waar blijft de tijd?) – kleuter tot stilte en zei dat mij weleens verteld was dat er toverwater in die fles zat. Jip was stil. Hij volgde mij aandachtig toen ik op de fles afliep en mijn hand uitstrekte. “Het is namelijk zo,” vervolgde ik mijn verhaal op fluistertoon: “als ik nou ‘hocus pocus pilatus pas, ik wou dat Jip aan tafel was’ zeg, terwijl ik een paar druppeltjes water op je hoofd doe, dan ‘plop’ zit je daar ineens. Op je eigen stoel.” Met grote ogen keek Jip me aan. Ik draaide het dopje van de fles en zette in: “Hóoooocus……póoooocus….” Voorzichtig bracht ik de fles boven zijn hoofd. Jip wachtte gespannen af. Daarna draaide ik de fles een beetje. “Nééééééééééé!” riep Jip ineens en als een dolle rende hij bij me vandaan. Rechtstreeks naar de tafel waar iedereen op hem wachtte. Hij ging zitten en ik ging naast hem zitten. “Zo hé, het toverspul werkte al voordat ik de spreuk had gezegd, of het water op je hoofd zat,” deed ik verrast. “Haha,” was het antwoord van Jip, en daar bleef het bij. Tja, waarschijnlijk was ik zelf ook heel hard gaan rennen als iemand een literfles Spa Blauw zonder dopje schuin boven mijn hoofd hield. Het voelt als een serieuze dreiging eigenlijk, maar goed, hij kan best voor een keertje: we hebben weer gelachen en zitten zonder morren aan de eettafel :-D.

Waarom straffen