Een aanpak van (poeder)suiker

311214.1
De kern van begeleiden zonder straf is een kind niet op het gedrag veroordelen, maar kijken naar wat de oorzaak is van het gedrag. Jip ligt onderuit op de bank naar een filmpje te kijken. Zijn vader heeft de hele dag in de keuken gestaan en Jip heeft flink van de oliebollen gesnoept en nog meer van de poedersuiker. Het is tien over zes. Geen idee hoeveel trek hij nog heeft, maar ja etenstijd is etenstijd. “We gaan eten,” zeg ik en zet de televisie uit. Luid protest. Ondanks dat mijn oren toeteren, probeer ik toe te passen wat ik heb geleerd in de opvoedcursus. Ik loop naar Jip toe, kom bij hem zitten en zeg: “Jip, ik zie dat je heel boos bent en ook verdrietig.” De boosheid wordt groter bij mijn kleine man en richt zich op mij. Hij schopt me tegen mijn been. Ik zeg dat er niet wordt geschopt, dat hij tegen de bank mag schoppen als hij zo boos is. Tegelijk voel ik dat ik totaal geen overwicht heb. Ligt dit aan de hoeveelheid geconsumeerde (poeder)suiker of is het mijn aanpak? De woede in mij laait op. Ik ben geneigd om hem aan zijn arm naar de gang te sleuren, maar kan me nog net beheersen. Dan loop ik weg. Het volgende moment bedenk ik dat ik hem nog een keuze kan geven als ‘alternatief voor straf’. Ik draai me om, kom bij Jip terug en zeg: “jij mag kiezen: nu ophouden met huilen en straks de tv nog even aan, of doorgaan met huilen en dan wordt er helemaal geen tv meer gekeken.” Is dit een goed voorstel? Voor mij wel, ik kan met allebei de alternatieven leven. En Jip? Het gekrijs lijkt even in volume omlaag te gaan, maar wordt daarna luider dan daarvoor. “Oké, dan helemaal geen tv.” Na deze zin te hebben gezegd, blijkt dat Jip het maximum volume nog niet had bereikt: hij zet nog een tandje bij. Ik doe of het me totaal koud laat, loop naar de eettafel en probeer het gekrijs te negeren. Aan tafel bekijk ik wat voor lekkers Frans heeft klaargemaakt. Omdat hij zo lang in de keuken heeft gestaan, vermoed ik dat hij rustig van het eten wil genieten. Hij loopt op Jip af en doet precies wat mij niet lukte. Hij gaat bij hem zitten en praat zachtjes met hem. Jip wordt onmiddellijk rustig. Ik zit met mijn rug naar de mannen toe en ervaar hoe een gevoel van falen de overhand neemt. Dan hoor ik dat Frans zijn zoon belooft dat hij na het eten nog even tv mag kijken. O nee! Papa en mama hebben geen afstemming gehad en zitten even niet op één lijn. Jip komt aan tafel zitten. Toch wel fijn dat de rust is wedergekeerd. Ik besluit mijn mond maar te houden en te genieten van de slakjes met kruidenboter. Ondertussen denk ik na over mijn goede voornemen voor 2015: meer structuur. Dat zal ons allebei wel goed doen, denk ik.

Een heel mooi en liefdevol 2015 gewenst!!

Waarom straffen

2 thoughts on “Een aanpak van (poeder)suiker

  1. Waarom niet benoemen van de oorzaak van zijn boosheid? Nl dat je begrijpt hoe niet leuk het is wanneer mama de tv uitzet terwijl jip wél lekker lui wil kijken? En dan misschien voorstellen om SAMEN te gaan kijken wat papa voor lekkers heeft gemaakt? Dan mag hij na het eten weer verder tv kijken als hij er zin in heeft….

    • Dank je wel voor je reactie, Carola. Vooral het samen, erg mooi, dat zal ik meer in kunnen zetten. Niemand wil ‘mot’ ook hij niet en vanuit het ‘samen’ kunnen we wellicht meer bereiken. Dank je wel

Comments are closed.