De lading is eraf

250216
We zijn bijna een maand verder sinds ik ‘uit het drama’ van woede ben gestapt. Zou ik echt een nieuwe fase in mijn leven zijn binnengegaan? Heb ik vaarwel gezegd tegen de emotie die mij zo in de greep had? Nog steeds vind ik het een raar idee. Het is zelfs wennen. Waarschijnlijk komt dit doordat de boosheid onderdeel was geworden van mijn identiteit. Dat ontdek ik nu. Dat ik dan zelf daadwerkelijk getransformeerd zou zijn, voelt onwennig, bijna onwerkelijk. Mijn docent (de persoon die mij wees op het drama) beweert dat ik het achter me heb gelaten. “Je bent er nu uit. Dus je weet nu dat op het moment dat je er weer in gaat, je er opnieuw weer uit kan.” Hij heeft gelijk. Het thema woede, zoals het tot nu toe in mijn leven is geweest, is dus sowieso ‘verleden tijd’. Wat is er veranderd? Ik word nog steeds weleens boos. In de afgelopen maand heb ik ook nog weleens iets tussen mijn tanden door gesist, maar toch is het niet meer zoals het was. Kort samengevat kan ik zeggen: de lading is eraf. Misschien wel de belangrijkste verandering hierin, is dat ik ’s morgens niet meer opsta met de gedachte dat ik vandaag weer mijn best ga doen een goede moeder te zijn. Daarnaast raak ik minder gefrustreerd als een situatie ontspoort of dreigt te ontsporen. Ook volgen er geen zelfverwijten als ik wel een keer boos word. Tenslotte heb ik geleerd om me bij (opkomende) boosheid gewoon af te zonderen. Ik geef geen uiting aan de boosheid, ik stop haar niet weg, maar laat haar er gewoon zijn. Wat er dan gebeurt: ze verdwijnt. In feite komt het hierop neer: de gekmakende gedachten zijn verdwenen. Ooit trok in een inzichtskaartje met deze spreuk: “Ik ben bereid de gehechtheid aan pijn op te geven.”  Gehecht aan pijn? Ik kon het me bijna niet voorstellen. Alsof ik het graag wilde!!! Nu lees ik het net iets anders, meer als een verbondenheid of misschien zelfs een verbintenis, die ik ooit ben aangegaan met mijn levensthema woede. Dit heb ik nu opgegeven. En dat voelt een beetje als een scheiding, door het ervaren van dit gevoel, weet ik nu dat het dus inderdaad een verbintenis was. Maar het opgeven is heel fijn, want nu pas merk hoeveel energie de woede al die tijd van me vroeg. Ik heb dus meer energie gekregen en voor de woede is een gevoel van bevrijding en vooral vreugde in de plaats gekomen. Het is goed zo. Of eigenlijk bijna. Er rest nog een gevoel dat ik dankbaar afscheid moet nemen. Want we zijn niet voor niets zo lang samen geweest. Een beetje erkenning is wel op zijn plaats ;-).

2 thoughts on “De lading is eraf

  1. Ken je de methode van Byron Katie? Zij stelt de vraag: wie zou je zijn zonder deze gedachte. Ik denk dat dat ook opgaat voor die verbintenis met woede en frustratie…

Comments are closed.