De grootste Sintnachtmerrie

011215
Als ik Jip ’s ochtends vroeg uit bed haal, vraag ik hem of hij eerst wil eten of eerst aan wil kleden. “Ik wil eerst in mijn schoentje kijken,” antwoordt Jip. Er gaat een schok door me heen. Oh nee! Volgens mij is er helemaal geen aandacht gegeven aan die schoentjes. Frans heeft deze mooie taak volledig op zich genomen en gisterenavond lag hij extreem vroeg in bed. Vanmorgen stonden we samen om 6:15 uur op en is hij linea recta naar zijn werk gegaan. Ik heb hem niet met de schoentjes bezig gezien. “Oh ja, natuurlijk, eerst kijken of Sint iets in de schoen heeft gedaan,” probeer ik zo neutraal mogelijk te zeggen. We lopen de kamer in. Ik werp een blik op de schoenen en zie het in één oogopslag. K punt U punt T punt, denk ik bij mezelf. De selderijstengel van Jip (dat vindt het paard gelukkig ook heel lekker) en het appeltje van Mirre met hapjes eruit, prijken nog mooi in en op de schoenen. Jip kijkt me aan met een wanhopige blik. “Ik weet het ook niet, zou hij het nou vergeten zijn?” zeg ik maar. Ondertussen draait mijn hoofd op volle toeren. De uitdrukking op het gezicht van mijn kleuter is nog nooit in zijn leven zo desperaat geweest, ik moet iets doen. “Mama, ik denk dat we nog even moeten slapen,” zegt zoonlief dan met bibberende stem. “Wacht even hier,” zeg ik, “ik ga even naar boven.” Vlug loop ik de gang in. Snel duik ik in de kelderkast. Waar bewaart Frans dat snoepgoed? Op de plek waar hij het vorig jaar bewaarde vind ik nog wat pepernoten in een zakje en chocolademunten. Met mijn vondst ren ik naar boven. Lisanne (dochter Frans, 18) is zich aan het voorbereiden om naar haar werk te gaan. Ik klop op haar kamerdeur en zonder af te wachten of ze ‘ja’ zegt, storm ik naar binnen. Nood breekt wet. Haastig, want ik hoor Jip al aankomen, vertel ik haar wat er gebeurd is en ik vraag of zij even naar beneden kan komen met ‘t snoep en zeggen dat piet zich heeft vergist. “Ik vertelde het even tegen Lisanne,” zeg ik als ik Jip tegenkom wanneer ik naar beneden loop. We lopen weer naar de schoenen en kijken nog een keer of we ons echt niet hebben vergist. “Zouden we toch terug naar bed gaan?” probeert Jip nog eens. Dan komt Lisanne opgewonden binnen. “Hebben jullie iets in je schoen?” Vraagt ze. Jip schudt zijn hoofd. “Ik denk dat Sint iets verkeerd heeft gedaan!” zegt ze en ze schudt haar laarzen leeg. Er komen pepernoten en chocolademunten uitgerold. Jip kijkt verrukt. Ik proef een pepernoot, gatsie wat muf, inderdaad van vorig jaar. Ook de chocolademunten blijken uitgeslagen. Ik voel me nog steeds een beetje lullig, maar de kinderen lijken nergens mee te zitten. Pffff….wat een avontuur.

One thought on “De grootste Sintnachtmerrie

  1. Leuk en wat orgineel bedacht. Ik heb er smakelijk om moeten lachen. Handig toch zo’n grote zus.

Comments are closed.