Dat ‘ge-mama’ de hele tijd

Optillen!

Frans en Lisanne, de dochter van Frans (17 jr), schijnen er geen last van te hebben. In mijn afwezigheid krijg ik van hen foto’s en filmpjes doorgestuurd van lieflijke taferelen, waarbij mijn dochtertje rustig zit te spelen. In mijn aanwezigheid daarentegen is Mirre werkelijk continu om mijn aandacht aan het vragen. Ze is nu anderhalf en overal waar ik heen ga, volgt ze me. Misschien zou ik het kunnen negeren als het daarbij bleef, als ze me alleen maar aandachtig observeerde, maar daar blijft het niet bij. Ze roept alsmaar: “Mama, mama, mama”. Als ik het waag haar aan te kijken, steekt ze onmiddellijk haar armen uit, om de wens kenbaar te maken dat ze opgetild wil worden. Het leven met een kind op de arm is vaak heerlijk. Echt waar, ik kan er enorm van genieten. De leeftijd van ongeveer tien maanden tot anderhalf jaar is wat dat betreft zo fijn. De kindjes passen precies op je heup, zijn nog niet te zwaar en houden zo heerlijk vast, maar ja…daar heb je geen 12 uur per dag zin in of tijd voor. Een kind op je arm is onhandig en werkt vertragend. En ik heb het geprobeerd, maar sommige dingen gaan gewoon niet meer. Een pot opendraaien die te strak vast zit bijvoorbeeld, het is altijd spannend of die opengaat, maar dan kun je het shaken. Een pan uit de pannenlade halen (vooral de achterste of onderste): streep erdoor. De koffie door de cafetière drukken: onbegonnen werk. De was doen (om het even in welk stadium deze verkeert), kun je ook op de buik schrijven. Nou ja, er zijn werkelijk genoeg momenten op de dag dat ik haar niet wil dragen en dat ik horendol wordt van haar roep om aandacht. Als ik aan het koken ben, dan sta ik in de potten en de pannen te roeren en onderwijl achtendertig keer te roepen dat ik aan het koken ben. Ik lijk wel knettergek. Wat doe ik nou anders dan mijn huisgenoten? Ik ga ervan uit dat er in mijn gedrag iets is, dat haar triggert. Of doet ze zo omdat ik haar moeder ben? Lisanne zegt dat ik het moet negeren: “Zeg één keer dat je aan het koken bent, en laat het daarbij. Ze gaat heus vanzelf wel iets anders doen.” Tja, doordat ik niet compleet negeer, blijf ik haar gedrag toch voeden waarschijnlijk. Maar oh, wat is het moeilijk om het werkelijk te negeren. Vandaag was ik de tassen aan het inpakken, omdat we een paar nachten weggingen. Om haar geroep te laten ophouden, deed ik alles wat ik moest met haar op de arm. Ondertussen ergerde ik me aan datgene wat daardoor moeilijk of langzaam ging. Toen ik haar even neerzette, omdat ik per se het onderste truitje van een kledingstapeltje wilde hebben, ging de lokroep weer in de automatische stand: “Mama, mama, mama,” Ik telde tot tien, maar dat hielp niet. Toen zei ik zwaar geïrriteerd: “Mirre, wil je nu als-je-blieft ophouden met je ge-mama de hele tijd!?” Ik keek haar aan, zij keek mij aan. Even was het stil. Hoopvol wachtte ik af. “Papa” zei ze toen zachtjes (en toverde daarmee weer een lach op mijn gezicht).

 

3 thoughts on “Dat ‘ge-mama’ de hele tijd

  1. Hihi, wat een mooi einde! 🙂 Lisanne heeft wel gelijk, ‘gewoon’ negeren is het beste. Maar laat dat nou net zo lastig zijn… Maar echt, volhouden en het werkt! Daarnaast zorgen dat ze wat anders te doen heeft is ook heel belangrijk.

    Wij merkten het de laatste tijd ook bij onze jongste, van 14 maanden. Hij kwam tig keer per dag naar ons toe gekropen en ging dan vervolgens met zijn armpjes naar ons gestrekt voor ons zitten. Zó lief (totdat we ‘nee’ zeiden en hem niet oppakten ;-)), maar op een gegeven moment werd het vervelend én kon hij zichzelf niet meer goed vermaken. Toen wist ik dat het anders moest en pakte ik hem niet meer iedere keer op. Al snel kwam hij niet meer steeds bij ons en ik moet voet bij stuk houden. Hij kán niet de hele dag bij ons zitten en daarnaast wil ik graag dat hij ook zichzelf kan vermaken.

  2. Als mijn dochter aan mijn been hangt om opgetild te worden, tijdens bijvoorbeeld het koken of de was dan geef ik haar meestal iets waar mee ze kan helpen. Zodat ze er toch bij is. Dan is dat even leuk en daarna gaat ze al snel weer wat anders doen. Wel met twee kinderen natuurlijk veel moeilijker te organiseren. Mijn ervaring is ook dat dit hangen en op willen tillen vlak voor het ziek worden is.

    • Yes! Dank jullie wel, Wytske en Brenda. Ik heb idd het vermoeden dat het verveling is. Ik ga eerst eens proberen om haar te laten meehelpen! 😀

Comments are closed.