Pleidooi voor de mens in de moeder

070415

Moederschap. Als je het woord ziet of uitspreekt, krijg je meteen allerlei associaties. Woorden die veelal samenhangen met ‘warm’ en ‘liefdevol’, misschien denk je ook wel aan de zwaarte van de opgave die erin verborgen ligt, maar deze zwaarte hangt dan meestal samen met altruïsme. Moeders hebben namelijk alles over voor hun kinderen, ze zijn liefdevol, betrokken en zorgzaam. Ze hebben energie voor tien, zitten vol creatieve ideeën en hebben alle aandacht voor hun kroost. Herken je jezelf hierin? Waarschijnlijk niet helemaal, want het is lang niet altijd leuk om moeder te zijn: we zijn niet altijd in verbinding met de liefde voor onze kinderen en soms willen we wel uitschreeuwen “NU EVEN NIET!”. Eigenlijk heerst er nog steeds een taboe op ‘mens zijn’ binnen het moederschap. We zijn geneigd om te denken in ‘goede moeders’ en ‘slechte moeders’ en daar naar toe te redeneren. We delen onszelf of onze acties in en we labelen ook andere moeders om ons heen. Op dit moment lees ik een boek met de titel ‘De Mythe van de slechte moeder’ van Jane Swigart. Het is geschreven in 1992, maar het thema is nog steeds actueel. Want schaamtevol geven moeders toe dat ze soms witheet van woede worden of dat ze liever werken dan dat ze thuis zijn. We zijn bang dat  een ander oordeelt en ons in de categorie ‘slechte moeder’ stopt. Er zijn immers maar twee categorieën, grote kans dat je aan de ‘slechte’ kant van het spectrum wordt ingedeeld. De constatering van deze indeling is niet gebaseerd op wetenschappelijk onderzoek, maar wel op ervaringen uit mijn omgeving en reacties op mijn blog. Ik vind het erg verdrietig, want moeders durven daardoor niet zichzelf te zijn, terwijl er helemaal geen goede of slechte moeders bestaan. Het is inderdaad slechts een mythe. Er bestaan alleen moeders, heel erg veel. Allemaal moeders die oneindig veel liefde in zich dragen, maar ook allemaal mensen. Mensen die soms ongelooflijk de plank mis slaan, of even lekker egoïstisch willen zijn. Mag dat alsjeblief?! Dus daarom, vergeet de tweedeling tussen goed en slecht. Geniet van je moederschap met alles wat dat omvat en alles wat jij bent.

Niet dollen met rollen

broertje en zusje
Het is altijd opletten of je je kinderen niet in bepaalde rollen duwt. Als de ene brutaal is, is de andere dat bijna automatisch niet. Als het ene kind handig is, is het andere kind dus ‘de onhandige’. Vaak hoef je het zelf niet eens uit te spreken en wordt het door de kinderen als vanzelf zo ervaren. Zo was ik vroeger thuis ‘de stijve hark’. Ik had twee zusjes die op turnen zaten en regelmatig in de prijzen vielen. Als oudste kon ik alleen maar accepteren dat ik zonder veel lenigheid op de wereld was gekomen, want zo werd gezegd: “Jij lijkt nou eenmaal op je vader.” Ik kan me niet herinneren dat ik veel moeite heb gehad met dit feit. Echter, ik was al ver in de twintig toen ik ontdekte dat ik helemaal niet stijf ben als ik mij vergelijk met (let op:) de gemiddelde Nederlander. Later heb ik vaker dat soort verhalen gehoord, mensen die na hun veertigste er pas achter komen dat ze weldegelijk erg gevoelig of intelligent zijn. Overtuigingen sluipen erin doordat je bent vergeleken met je broers en zussen. Dit kan grote effecten hebben op hoe je jezelf ziet (de menselijke psyche zoekt nu eenmaal graag bevestiging van een bestaande overtuiging) en hoe je dus handelt. Om die reden probeer ik erg voorzichtig te zijn met de verwachtingspatronen die ontstaan of rollen die ik mijn kinderen geef, maar het is erg moeilijk. De karaktertjes ontwikkelen en wij hebben in huis intussen een kind dat altijd huilt en een flink kind, we hebben een lieverdje en een dondersteen, we hebben een kat-uit-de-boom-kijker en eentje die overal op afstapt. De rollen zijn verdeeld, om het zo maar te zeggen. Waar let je als ouder nou op als het om hokjesdenken bij je eigen kinderen gaat? Hoe zorg je ervoor dat de dondersteen van het gezin niet vergeet dat die ook erg lief kan zijn? Dat is een kwestie van benoemen. Vooral als je bemerkt dat je de neiging hebt om te onderscheiden, benoem dan juist in je kind wanneer je tegengesteld gedrag (tegengesteld aan je verwachting) opmerkt. Toen Jip gisteren zomaar in de rij van de kassa onze appels ging vergelijken met de appels van de mevrouw achter ons, ontstond er een leuk gesprekje tussen hen. Dat heb ik onze kat-uit-de-boomkijker daarna nog een keer bevestigd. “Maar het was ook een lieve mevrouw,” zei Jip. “Dat klopt, maar door jouw spontaniteit heb je dat maar mooi ontdekt!”

Steek die maar in je zak :-D.

Wat doe ik met die geit?

270316

‘Neem een geit’ is een boek van Claudia de Breij, het is een verzameling van interviews met daarin levenswijsheden van bekende Nederlanders op leeftijd. De titel van het boek verwijst naar een verhaal over een arme Joodse man met heel klein hutje en vijf kinderen, zijn vrouw is zwanger van de zesde. Ze kunnen er hun kont niet keren; te veel mensen in een te klein hutje. Als de man ten einde raad is, besluit hij een rabbijn te bezoeken en hem over zijn besognes te vertellen. De rabbijn luistert aandachtig naar de radeloze man en adviseert hem een geit in huis te nemen. De man denkt: “Een geit?”, maar besluit te doen wat de rabbijn hem gezegd heeft. De geit komt in huis. Hij vreet het gezin de oren van de kop en poept en piest alles onder. Na twee weken gaat de man weer naar de rabbijn, nog wanhopiger dan hij al was. Hij zegt: “Rabbi, dat volle hutje met die zwangere vrouw, vijf kinderen, die geit, wat moet ik doen?” “Doe de geit weg,” is het enige wat de rabbijn zegt. Misschien behoeft het wat uitleg, maar het idee is, dat wanneer die man die geit wegdoet, dat er dan ruimte komt. Vaak hebben mensen ook een geit zonder dat ze het zelf in de gaten hebben. Een geit kan van alles zijn: een afspraak met iemand waar je eigenlijk geen zin in hebt, een dieet waar je je aan probeert te houden, een hobby die inmiddels meer op een verplichting begint te lijken. Op dit moment vraag ik me af of mijn blogsite een geit is. Vorig jaar was ik fulltime moeder. Bijna als vanzelf ontstond, uit het delen van mijn ervaringen over opvoeden, een blogsite. Ik vond het heel leuk om te doen en vol enthousiasme stortte ik me erin. Er is veel gebeurd het afgelopen jaar en ik heb daarover erg veel gedeeld. Opvoeden zonder straf nam een belangrijke plek in, maar misschien nog relevanter was het proces rond woede. Inmiddels heb ik een baan, bouw ik aan een eigen bedrijf en begint er meer druk te komen op een emigratie die over 1,5 jaar gepland staat. Last but not least streef ik ernaar om in mijn tijdsbesteding de focus op de kinderen te leggen. ‘Eenmoederdiedeelt’ is (hoe leuk ik haar ook vind) misschien inmiddels wel een geit geworden. Wat ga ik nou met die geit doen? Zal ik hem in de tuin zetten en wat minder aandacht geven? Zou ik hem helemaal wegdoen? (maar het voelt als een eigen kindje, daar neem je niet zomaar afscheid van). Zal ik anderen vragen of ze er ook af en toe voor willen zorgen? Heel eerlijk gezegd weet ik het nog steeds niet, maar ik vond het wel tijd worden om weer eens wat van mezelf te laten horen.

PS: wil jij eens iets schrijven op of voor ‘een moeder die deelt’ laat het met weten.