Structuur? Even zoeken hoor!

190315
Als je aan de inrichting van iemand zijn kledingkast kunt zien hoe gestructureerd hij of zij is, dan zul je bij mij waarschijnlijk concluderen dat ik het echt wel probeer. Een keer in de drie maanden maak ik weer keurige rechte stapeltjes van alle verschillende kledingstukken. Het gaat even goed, maar langzaam wordt het weer een ongeordend zooitje. Mijn kledingkast begint dan weer steeds meer te lijken op de grote bakken bij de Zeeman. De onderbroeken liggen nog wel bij de onderbroeken en de truitjes bij de truitjes, maar ik moet me telkens door de hele berg textiel heen werken, voordat ik datgene heb wat ik zoek. Ik krijg het niet voor elkaar om het altijd netjes te houden. Hoe doen mensen dat? Mijn jongste zus beweert dat het opruimen van de kledingkast ook zijn weerslag zal hebben op structuur in de rest van mijn bestaan. Als dat waar is, dan moet ik het wellicht langer dan 1,5 week volhouden, want tot nu toe heeft het nog niet mogen baten. Ook in het dagelijkse leven krijg ik maar geen structuur. Routine moeten de kinderen zichzelf gaan aanleren, want het begrip ontbreekt in mijn opvoeding. Sinds een paar maanden hebben we in huis wel afgesproken dat we om zes uur eten (in plaats van ergens tussen zes en half negen), dat scheelt al een hoop. De kinderen gaan daarna naar bed. Ook een redelijke regelmaat. Helaas blijft het daarbij. Het schijnt heel goed voor de kinderen te zijn om rust, reinheid en regelmaat in hun leven te hebben. Ik geloof daar ook echt in. Jammer alleen dat het niet zo goed lukt. Wel ben ik erg goed in het bedenken van structuren, dus af en toe probeer ik eens wat uit. Ik maak een kalender voor Jip, werk met dagritmekaarten, of doe een week lang mijn best om een vast fruitmomentje in te lassen, maar het naleven ervan duurt nooit lang. Binnen de kortste keren is de dagindeling weer een rommeltje. Maar ja, net als dat in mijn kledingkast de sokken bij de sokken blijven, zo blijft het ontbijt het moment van pap of brood, de lunch een broodmaaltijd en het avondeten is warm. Hoe laat je bij ons aan kan schuiven, is buiten het avondeten moeilijk in te schatten. Maar als je echt honger hebt, kun je altijd een banaan krijgen (of waren die nou op? Nou ja, dan een appel of een mandarijn of….)

Ga alsjeblieft iets voor jezelf doen!

080215
“Jip, ik had toch gezegd dat je even voor jezelf moest spelen?” De printer werkt niet naar behoren en ik word er helemaal gek van. “Mamááááá,” roept Jip. Hij is overduidelijk geïrriteerd door mijn snibbige reactie naar hem. Als ik een klusje te doen heb, dan zeg ik Jip gerust dat hij een half uur niks tegen mij mag zeggen. Hij krijgt wat te drinken en een lekker hapje, ik doe de ‘niet storen’-ketting om en het is duidelijk. Een tijd geleden belandde ik door omstandigheden op een informatieavond voor de ouders van een kleuterklasje in Amersfoort. Het idee van de ‘niet storen’-ketting heb ik van hen gepikt, maar ook hoorde ik dat ze daar beginnen met de kleuters te trainen om voor vijf minuten niets aan de juffen vragen. Sinds Jip 2,5 is, doe ik het al dertig minuten. Is dat dan wel geoorloofd? De juffen waren verbaasd, maar “als het werkt, dan werkt het toch?” zeiden ze. “Mamááááá, wat ben je aan het doehoen?” Ik slaak een diepe zucht en antwoord: “dat zie je toch? Ik ben foto’s aan het printen.” Natuurlijk ziet hij het niet, maar  het komt er op neer dat ik zo lullig mogelijk doe, in de hoop dat hij afdruipt. Echt akelig, maar zo is het. Voor Mirre ben ik bezig met een fotomapje waar alle familieleden in zitten. Ik zie dat ik inmiddels al aan de afgesproken dertig minuten zit en dat ergert me enorm. Ik had het klusje al lang af willen hebben, maar ik moet de foto’s één voor één afdrukken, omdat de printer het fotopapier anders niet pakt. “Mama, mag ik het papiertje er in doen?” Oh, ik heb hier helemaal geen zin in. Hij krijgt het natuurlijk niet voor elkaar en het duurt alleen maar langer. “Kun je niet nog even in een boekje kijken?” “Nee, dat wil ik niet!!” roept Jip boos. Met tegenzin zeg ik: “Goed dan, doe jij de papiertjes maar in de printer.” Jip legt de blanke vellen zorgvuldig in de printlade. “De gladde kant onder,” zeg ik. Jip voelt even en vraagt: “deze?” Ik knik. Daarna bekijkt hij op de computer welke foto’s nog afgedrukt moeten worden. “Mama, deze moet ook echt erbij hoor!” zegt hij over het knuffeltje van Mirre, waar ook een plaatje van is. “Oh, de foto van opa is leuk!” zegt hij daarna enthousiast. Het klusje wordt ineens gezellig en we ontspannen allebei in het samen bezig zijn. Ineens vraag ik me af of ik dit niet veel vaker kan doen. Wacht eens even, dit doet Frans altijd met de kinderen…..Hij betrekt ze werkelijk overal bij. Ik heb weleens gezegd dat hij alleen met zijn ‘things-to-do’ lijst bezig was en daar de kinderen dan maar in mee neemt, maar vandaag voor het eerst realiseer ik me hoe leuk dat is. Jee, wat heb ik het mezelf vaak onnodig moeilijk gemaakt en de kinderen tekort gedaan. Dank jullie wel voor dit inzicht, lieve mannen.  

Een goed begin


010115.3

Een paar maanden geleden had ik ze geleend van onze gastouder, vandaag heb ik ze – in het kader van mijn goede voornemen – eindelijk uitgeprint: de kaartjes van Kiki. Ze gaan mij en Jip helpen om structuur in de dag te brengen. Ik heb ze een tijdje geleden getest, en het werkt uitstekend. Heel de dag wordt uitgestippeld en we weten precies waar we aan toe zijn en wat ons nog te doen staat. Vandaag heb ik de kaartjes in de vensterbank gelegd. “Kijk Jip, we gaan eerst ontbijten, dan spelen, dan gaan we fruit eten en daarna mag je van het snoephuisje snoepen…” Jip is door het dolle heen. Ik moet toegeven: bij het snoephuisje was hij niet meer te stuiten, maar bij alle kaartjes was hij hartstikke enthousiast. “Jaaaa, ontbijten!” “Jaaaaaa, spelen!” Over snoep hebben we vaste afspraken in huis. De regel is: als papa en mama op de bank koffie drinken, mag je een snoepje. Hij probeert weleens te manipuleren. Als we dan in de keuken koffie drinken, zegt Jip: “Kom papa en mama, op de bank koffie drinken!” Nu met deze structuur zal het nog duidelijker worden en voelt hij misschien niet meer de behoefte om nog invloed uit te oefenen. Dat geeft rust voor hem. Ik leg de kaarten verder neer, en vertel telkens erbij wat we gaan doen. Lunchen, spelen, slaapje, ‘Op Pad’ naar opa en oma, avondeten, spelen, slapen. Een prachtig rijtje. Het geeft mij ook rust. “Uh, mama” zegt Jip. Hij kijkt me aan een wijst naar een plek tussen de laatste spelen- en slapenkaart: “Hier moet denk ik nog het snoephuisje komen.” Hahaha, wat een heerlijke vent. Nog even en dan is het snoephuisje volledig verdwenen in de monden en buiken van onze kinderen. Ik geef mijn zoon een knuffel en schuif de kaart ‘Fruit/koek eten’ tussen de laatste twee kaarten. “Goed zo, mama” complimenteert Jip mij.