Moet ik boos worden?

290815

“Ik zou weleens gewóón boos willen worden,” zei ik een tijd geleden tegen mijn moeder. Eigenlijk kan of kon ik niet echt boos worden. Ik voelde niets van irritatie, boosheid, frustratie en dan ineens was ik ziedend van woede. Dat vond ik zo erg, dat ik tegen mezelf zei dat dat niet mocht gebeuren en op die manier zat ik klem in een negatieve spiraal: boosheid mag er niet zijn en dan net zo lang wegdrukken tot ik ontplof. “Boosheid is ook een vorm van straf voor je kinderen,” zei de trainer van How2Talk2Kids in de cursus die ik vorig jaar volgde. Dat zinnetje is vaak door mij heengegaan. Ik wil graag opvoeden zonder straf, maar mijn buien hangen bijna letterlijk als een donderwolk boven mijn kinderen. Wat een huichelarij. Ik kon er heel verdrietig van worden. Het opvoeden zonder straf leek het soms zelf erger te maken, omdat grenzen aangeven een grotere uitdaging vormt. Als je je eigen grenzen niet eens goed aanvoelt en dan ook nog eens van jezelf verlangt om een draai te geven aan een lastige situatie, terwijl je eigenlijk zwaar geïrriteerd bent, dan maak je het jezelf erg moeilijk. Volgens mij heb ik het al eens eerder verteld, ik ben nog steeds bewust onbekwaam en soms al een beetje bewust bekwaam als het gaat om omgaan met boosheid. Het is keihard werken om boosheid anders te hanteren; mijn manier lijkt zo verweven te zijn met mij. De oplossing klinkt heel simpel: uit elke boosheid in jezelf, hoe klein ook, onmiddellijk. Op deze manier wordt het nooit groot. Daar oefen ik nu mee en ineens hoor ik mezelf dus zo’n zinnetje uitspreken dat ik alleen van andere ouders ken: “Moet ik soms boos worden?” Lieve mensen, ik ben zo blij met deze zin. De zin is alleszeggend: eigenlijk ben ik al geïrriteerd, dat ervaar ik ook in mijzelf en ik geef er uiting aan. Alleen daarom zou ik al een vreugdedansje willen maken. Ook het effect van deze zin is vaak buitengewoon indrukwekkend. Jip, want daar gaat het vaak nog om, staakt meestal zijn activiteit en zegt: “Okeeeeeee.” Hij weet natuurlijk hoe boos ik kan worden, dat zou mee kunnen spelen, maar desondanks ben ik blij dat dit zinnetje op zijn minst ervoor zorgt, dat mijn boosheid mij en de kinderen niet meer overvalt.

Waarom straffen

‘Mama’ of ‘papa’ zeggen als het over jezelf gaat

Moeder en zoon
“Mama gaat nu eventjes naar de wc,” “Mama komt je zo helpen,” “Mama vindt dit echt niet leuk!” Over jezelf praten in de derde persoon, als je tegen je kinderen spreekt, hoe achterlijk is dat? Best achterlijk als je het mij vraagt. Ik hoor het andere mensen doen (bij vaders vind ik het nog erger klinken dan bij moeders) en vind het eigenlijk niet om aan te horen. En deze mama dan? Tja, die doet het zelf ook… Het lijkt bijna vanzelf te gaan, alsof ik er niets over te zeggen heb. Hoe de ‘ik – mama verhouding’ is, kan ik niet zeggen, maar dat ik regelmatig over mezelf praat alsof het iemand anders is, dat staat buiten kijf. Het is zo’n heerlijke bevestiging dat ik daadwerkelijk de moeder ben van deze kleintjes, dat ik überhaupt moeder ben en mij dus zo mag noemen. Prachtig toch? Dat is wat ik altijd dacht dat erachter zat. Ook dacht ik dat ik dat dus deelde met alle andere jonge ouders, die ik het hoor doen. Niets blijkt minder waar. Naar aanleiding van een artikel dat ik las op internet, waarin werd gezegd dat je jezelf gewoon ‘ik’ moest noemen in plaats van ‘mama’, omdat je kind anders minderwaardigheidsgevoelens zou ontwikkelen, begon ik op te zoeken of het daadwerkelijk schadelijk is. Nou, dat valt gelukkig reuze mee. Blijkbaar is het een instinctief gegeven. Wetenschappers hebben ontdekt dat het ‘mama’ en ‘papa’ zeggen over onszelf, kinderen helpt in hun taalontwikkeling. Het begrip ‘ik’ is nog te ingewikkeld voor een baby of klein kind. Ineens kon ik voor mezelf ook verklaren hoe lastig het was om niet te oordelen, toen ik het ‘ge-papa’ aanhoorde van een vader die ik onlangs in de speelgoedzaak tegenkwam. Zijn dochter was, naar mijn inschatting, zes of zeven jaar. De functie van ‘papa’ zeggen was allang verdwenen, maar de vader in kwestie bleef consequent volhouden. Deze week hoorde ik mijn dochter  (bijna 2) ‘ik’ zeggen, toen ze het over zichzelf had. Ik was verbaasd en hoop stilletjes dat dit een toevalstreffer was, want ik wil mezelf nog wel even ‘mama’ blijven noemen als ik het over mezelf heb. Want heel eerlijk gezegd, begrijp ik de man in de speelgoedwinkel wel, het is namelijk gewoon heerlijk om te zeggen.

Een Moederdag met een gouden randje

100515

 

Vanmorgen mocht ik uitslapen, dat gelukkig wel, want het was erg laat geworden vannacht. Toen ik om negen uur werd gewekt, kon ik meteen aan de bak. We hadden mijn schoonouders uitgenodigd voor een brunch, dus tijd om rustig wakker te worden was er niet. Het was een gezellige ochtend en ik was vooral aan het ‘moederen’: tafel dekken, koffie- en theezetten, kinderen in het gareel houden. Wel ben ik in het zonnetje gezet. Van Frans kreeg ik een bos – samen met de kinderen geplukt – fluitenkruid en van Jip en Mirre kreeg ik een tekening. Ook leken de mysterieuze blauwe vlekken op de muur eindelijk verklaard, toen ik Jip zijn echte moederdagcadeau uitpakte: een prachtig jampotje in vijf verschillende kleuren geverfd. Wat zijn dit heerlijke momenten. Het pakje stond al twee weken in de gang en Jip had al drie keer gezegd wat erin zat en nu kon ik het eindelijk uitpakken en zeggen hoe mooi hij het had gemaakt. Vandaag was geen dag waarop ik even niets hoefde, integendeel, maar dat is helemaal goed. Ik kan, net als de meeste moeders denk ik, toch niet op mijn kont blijven zitten. Wat mij betreft is Moederdag daar ook niet voor bedoeld. Moederdag is vooral een dag van dankbaarheid. Als je nog een moeder hebt ben je dankbaar voor wat ze voor je doet en als je moeder overleden is, is dit een dag om daar extra bij stil te staan. Op Moederdag sta je even stil bij het feit dat het helemaal niet zo vanzelfsprekend is wat ze allemaal voor je doet of voor je deed. Discussies over het afschaffen van Moederdag, gaan bij mij het ene oor in en het andere uit. Ik vind het specialer dan Pasen of Hemelvaart. Wat ik zei over onze eigen moeders verdient absoluut aandacht, maar deze dag is pas echt bijzonder als je zelf moeder bent. Op deze dag kunnen wij moeders nog eens extra voelen wat een groot geschenk het is om moeder te mogen zijn; hoe mooi het is om kinderen te hebben. Dat er kinderen rondlopen, rennen, springen, zingen, lachen en ondeugend zijn, uit jou geboren en die ‘mama’ zeggen tegen jou. Hoe ontroerend is dat? Wat een zegen, ik voel geen dankbaarheid meer, ik ben het! Ook het weer was natuurlijk prachtig vandaag, kortom een dag met een gouden randje.