De 5 voordelen van een korte spaningsboog

150216

De nadelen van een korte spanningsboog bij onze kleintjes kennen we allemaal: de kinderen zijn snel afgeleid, kunnen niet lang met één ding spelen en eisen veel van je aandacht op, omdat ze bezig gehouden willen worden. Dat kan soms  behoorlijk op de zenuwen werken, vooral als je zelf even wat anders te doen hebt. Gelukkig zijn er ook voordelen aan een kleintje met een korte spanningsboog:

  • Je hoeft geen timer te zetten als je kind tv gaat kijken, of ruzie te maken als de tv uitgaat, want het is het alweer beu voor je er erg in hebt;
  • Er is weinig speelgoed waar niet naar om gekeken wordt. Als je het zijn gang laat gaan, gaat werkelijk al het speelgoed dagelijks door de handen van je peuter;
  • Je kindje maakt zich niet druk dat het zijn speeltijd moet verruilen voor een activiteit met jou. Je kind schakelt waarschijnlijk makkelijker dan dat jij doet;
  • Wanneer je kindje toch in de weerstand schiet, dan heb je hem daar met een klein grapje of even afleiden zo weer uit;
  • Mocht je kindje toch in tranen uitbarsten, dan weet je: verdriet duurt nooit lang. Je kleintje vergeet snel waarom het ook al weer aan het huilen was en is in no time weer één en al vrolijkheid .

Mama, wat is winter?

271214.1 In de sneeuw
Mensen, kinderen, ik val maar gewoon met de deur in huis: ik ben ontregeld. Eens te meer ontdek ik dat ik een seizoenenmens ben. Wat er nu gebeurt in ons land, dat klopt gewoon niet. Ik heb nog geen sjaal gedragen dit jaar en afgelopen weekend zat ik zelfs op een terrasje, terwijl het overmorgen kerstmis is. Absurd. Sommige mensen zijn blij dat het niet zo koud is, die hebben geen vetlaag of zijn bijvoorbeeld gezien hun leeftijd en fysieke hoedanigheid bang om te vallen. Begrijpelijk, maar ik vind het niks. Ik ben in mijn werkende leven bezig met het veranderende klimaat, dit gaat me aan het hart, en misschien is het daarom dat ik het ook extra moeilijk vind om hiermee om te gaan. “Hallo? Waar blijft de winter?” denk ik elke dag als ik opsta. Het doet echt een beetje pijn. Ik wil vrieskou, snijdende wind, ijs op de vijvers, knarsende sneeuw, overwegen of de straat op gaan wel verstandig is en bijna of helemaal onderuit gaan door de gladheid. Ik wil een winter, zoals een winter bedoeld is. Ik wil mijn kinderen niet uit hoeven leggen wat ‘winter’ betekent, wat schaatsen zijn, hoe je een sneeuwpop maakt en hoe leuk het is om te sleeën. Ik wil ze dubbel gevoerde jassen aandoen, een dikke sjaal om, een muts op en wanten aan. Ik wil niets uit hoeven te leggen als ik ‘Pippa en Pelle in de Sneeuw’ voorlees. Ik wil dat ze zelf met verhalen komen, omdat ze hebben ervaren wat winter is. Omdat ze weten hoe het voelt wanneer je ogen tranen en je neus druipt van de kou, hoe naar het kan zijn om koude handen en voeten te hebben. Hoe fijn het is om thuis te komen, de sneeuw van je laarzen te kloppen, je jas te drogen te hangen en jezelf op te warmen bij de kachel (oké, die hebben we niet) met erwtensoep of chocomel. Ik breng mijn kinderen met alle liefde van alles bij, maar ik hoop voor mijzelf, voor mijn kinderen en voor alle ijsberen op de Noordpool dat ik aan het begrip ‘winter’ niet al te veel uitleg meer hoef te geven.

Spookbillen

161215

Naar bed gaan blijft een ding hier. Mirre gaat ’s middags ook nog even een uurtje (of twee), dat gaat zonder moeilijkheden. ’s Avonds echter is bijna altijd een drama. Boos “Mirre kom, gewoon meedoen!” zeggen, heeft geen zin. Ze gooit haar kont tegen de krib en de weerstand kan dan uitmonden in een strijd, waarin ik worstel met haar kinderlijfje om een luier aan te krijgen. Inleven in haar situatie heeft op deze momenten weinig zin. Daar is ze waarschijnlijk toch nog net te klein voor (2 jaar, 4 maanden), de methode ‘gebruik humor’ of ‘doe iets onverwachts’ doet het gelukkig goed bij haar. Gisteren dacht ik dat ik uitgefantaseerd was, maar toen ontdekte ik dat het voor een kind helemaal niet uitmaakt of het allemaal wel klopt wat je doet. Het leek wel of het voor Mirre alleen maar gek hoefde te zijn. “Mirre, Mirre, zal ik een spookluier voor je pakken. Oeh, een spookluier,” deed ik haar eigen spookimitatie na. Mirre sloeg meteen om. Een spookluier, dat leek haar wel wat. Ze knikte enthousiast. Ik zocht in het stapeltje luiers. “Ja, deze is het. Toen ik de luier tussen het stapeltje uithaalde, werd de luier al helemaal wild. Hij vouwde zich als vanzelf om mijn vuist en veranderde inderdaad in een spookje. Hij probeerde Mirre bang te maken, maar Mirre moest er alleen maar om lachen. “Oehhhh, oehhhh” deed de spookluier, terwijl hij om mijn kleine meisje heen danste. “Mirre, Mirre, wil jij misschien spookbillen?” Haar ogen lachten toen ze knikte. Ik hoefde alleen nog een paar keer ‘oeh’ te zeggen en zonder moeite ging de luier aan. Ook met de slaapzak had ze daarna geen moeite meer. Na deze ervaring, een idee dat voor mijn gevoel sloeg als een tang op een varken, bedacht ik me dat je verhaal niet logisch hoeft te zijn of bijzonder inventief, de enige voorwaarde is dat het een beetje gek is. Voor de foto heb ik een spookgezichtje op een van haar luiers getekend. Dan werkt de truc vanavond vast nog een keertje :-DDD.

Waarom straffen