Alleen een vader bedenkt zoiets

101015

Natuurlijk generaliseer ik een beetje door te zeggen dat alleen een vader zoiets niet bedenkt, maar in mij zou het echt niet opkomen. Volgens mij moet je hier echt vader voor zijn. Een vader die de opvoeding af en toe met een korrel zout durft te nemen, een vader die de ondeugende jongen in zichzelf nooit helemaal is kwijtgeraakt. Gisterenavond. De kinderen zijn allebei erg verkouden en niet helemaal in hun hum. Tijdens de voorbereiding van het eten, had ik ze mijn telefoon gegeven; gegarandeerd dat ze dan een half uurtje rustig zijn. Op het moment dat ze aan tafel moeten, voorzie ik een hoop weerstand. Ik heb er helemaal geen zin in en vraag Frans of hij de kinderen aan tafel wil zetten. “Dat wordt niks,” zegt Frans, “dat zie ik zo al, moet je kijken hoe ze erbij hangen.” Ik kijk naar onze kinderen. Hun oogjes zijn waterig, hun wangen rood en beiden staren ze vermoeid naar het beeldschermpje. Tja. In mijn hoofd ontstaat een grote ‘Ja, maar’ en vanuit pedagogisch oogpunt zeg ik: “Ik vind echt dat ze aan tafel moeten hoor. Fit of niet.” “Goed,” hoor ik Frans zeggen. Het was duidelijk dat hij me mijn zin ging geven, maar vraag niet hoe. Hij roept daarna: “Jongens toetje eten! Kom op. Telefoon uit, lekker toetje!!” “Huh?” Met grote ogen kijk ik hem aan. “Als ze per se aan tafel moeten, dan maar zo,” beantwoordt hij mijn verbijsterde blik. Frans zet de spullen voor het toetje op tafel. Terwijl wij beginnen aan de restjes van gisteren en eergisteren (heerlijke restjes, dat wel ;-)), zitten de kinderen aan de rijstepap met chocoladehagel. “Vandaag is alles anders Jip,” zegt Frans. Ik denk om Jip uit te leggen, waarom hij vandaag wel rijstepap krijgt en morgen niet meer. “Vandaag is alles anders: je mag ook door mij heen praten, aan mijn trui trekken, naar de wc gaan onder het eten, de auto’s op tafel.” Jip heeft er van geprofiteerd, alle privileges heeft hij uitgebuit. De kinderen voelden haarfijn aan dat het inderdaad anders was dan anders en gingen allebei van tafel voordat het eten op was. Er werd inderdaad niets van gezegd. Ik kon het allemaal loslaten. De momenten dat Frans het overneemt, vind ik meestal heel fijn. Ook deze keer was ik opgelucht dat ik het even niet hoefde te doen. Maar ik was ook blij dat ik niet verantwoordelijk was voor deze actie. Vandaag zal het allemaal weer normaal zijn tijdens het avondeten, gewoon zoals altijd. Althans…..dat hoop ik echt.

 

Dreigement uitvoeren ajb?!

230915
Het hek is al van de dam als ik mijn dreumes aandacht geef. We hebben een gast en zitten met vier volwassenen en onze twee kinderen aan tafel. Wij zijn in gesprek en de kinderen eten of eigenlijk:spelen met hun eten. Ik moet eerlijk bekennen dat ik pas hun kant opkeek, toen Mirre een broodje kruidenkaas tegen mijn trui hield. Ik wilde haar zeggen dat ze dat niet moest doen, maar zag toen pas dat er meer soep naast haar bord dan in haar bord zat en dat de rest van het broodje kruidenkaas in haar beker water was beland. Inleven kwam niet echt in me op. Ik vertelde Mirre onmiddellijk waar ik niet blij van werd en ruimde het allemaal netjes op. Daarna hielp ik haar op weg met een paar happen en ik richtte mij weer op het gesprek met de volwassenen. Dat werd absoluut niet getolereerd door onze dreumes. Deze keer werd ik bekogeld met stukjes aardappel uit de salade. “Mirre, kom op! Ik vind het echt niet leuk, misschien verveel je je , maar dat kun je ook anders laten merken.” Ik schoof haar een eindje van me vandaan. Het gegooi nam eerder toe dan af en omdat ik het ook niet meer wist, zei ik: “Nu ophouden, want dadelijk zet ik je op de gang.” Het floepte eruit voordat ik er erg in had. Ik hoopte dat ik het bij een dreigement kon laten, maar helaas. Mirre zei: “Mirre gang! Mirre gang!” “Wil je op de gang?” vroeg ik. Ze knikte vol overtuiging en met een brede grijns. Kon ik iets anders doen dan haar op de gang zetten? Mijn hoofd kreeg in ieder geval niets bedacht, dus ik bracht haar in haar kinderstoel naar de gang toe. Ondanks dat ze er een minuut later ook weer met een stralende lach vanaf komt, voelde het helemaal niet goed. Later die avond, onder het genot van een kop koffie, overdacht ik mijn zonden. Ik voelde me schuldig dat ik mijn kinderen zo weinig aandacht had gegeven tijdens het avondeten. Dat zijn ze niet gewend en dat mag ook best anders. Vanavond hebben we weer gasten. De kinderen gaan in het midden zitten en niet meer aan de rand. Hopelijk scheelt dat al een hoop. Kunnen ze van alle kanten de aandacht krijgen die ze verdienen.

Waarom straffen

Ik ving Jip in een droom

100815

Blauwe kringen onder de ogen, je ziet weleens kinderen die dat hebben. Mijn jochie is er zo één. Hij ‘tekent’ heel erg snel. Soms weet ik wel waar het door komt, te laat naar bed bijvoorbeeld, maar soms heb ik werkelijk geen idee. Op het consultatiebureau zeiden ze dat het met vocht te maken kon hebben. Jip is inderdaad een moeilijke drinker en ik probeer er sinds kort goed op te letten wat hij aan vocht binnenkrijgt. Bij het ontbijt krijgt hij altijd een glaasje vruchtensap en dat laat hij makkelijk staan. Gisteren was het ook weer zover. We hadden buiten in het zonnetje ontbeten, “Jip, je sap staat er nog” zei ik tegen een jongetje dat al weer vrolijk op de trampoline stond te springen. “Hoef ik niet!” riep Jip terug zonder zijn springen te onderbreken. “Jip kom, even je sap opdrinken,” herhaalde ik zo streng mogelijk. “Nee mama, ik wil mijn sap niet!” verduidelijkte Jip mij. Er is volop beweging in het mannetje, maar helaas slechts verticaal. “Bij het ontbijt krijg je één glaasje sap en ik verwacht van je dat je dat opdrinkt.” Ik stond op en liep op mijn zoon toe. “Mama, ik wil dat niet! Ik ga slapen!” antwoordde Jip. Hij staakte zijn springen, ging op de trampoline liggen en sloot zijn ogen. “Nou, dat is mooi,” zei ik rustig: “dan ga ik je pakken in een droom.” Terwijl ik neerkniel bij Jip en mijn armen onder zijn lijfje schuif, vertelde ik hem wat hij droomt: “Het is heel fijn in je droom. Je moeder pakt je vast en tilt je op. Jeetje, wat is het heerlijk zacht bij mama in de armen en zo warm…. Je beseft dat er geen betere plek op aarde is dan deze en er verschijnt een grote glimlach op je gezicht.” Ik zag dat er werkelijk een lach op het gezicht van Jip komt. Met hem in mijn armen liep ik terug naar de ontbijttafel, we gaan zitten op de stoel. “Jip en mama zitten heerlijk samen in een stoel in de zon en oh, wat heeft mama daar?! Het lekkerste van het lekkerste: aardbeiensinaasappelsap! De droom leek al zo mooi, maar het wordt nog mooier. Mama heeft aardbeiensinaasappelsap voor Jip!” Ik vertel en zet ondertussen de beker aan zijn lippen. Jip drinkt. Ik blijf doorpraten tot de beker leeg is en de droom voorbij. Jip wordt wakker. Tevreden lachend, en met 150 ml vocht extra in zijn lijfje. Jip blij. Ik blij.

Waarom straffen