De testweek: dag 5

foto.JPG wordt weergegeven

Dag 5 (bege)leiden zonder straf. “Als je deze boontjes opeet, krijg je een toetje”, “Wat ben je mama goed aan het helpen!” “Wat een hoge toren! Echt knap van jou!” Belonen, belonen, belonen. Dat is belangrijk in de opvoeding. Ik was er al alert op, maar onlangs hadden wij een deskundige over de vloer en die benadrukte het nog maar eens. “Want,” zo zei ze, “als je veel beloont, staat hij meer open voor jou als je hem corrigeert.” Dit laatste en ook het feit dat ze zei: “Jip is goed gehecht, want hij zoekt bevestiging bij jullie,” gingen bij mij knagen. Hoe oprecht is mijn beloning en wat voor kind creëer ik als hij constant op zoek is naar (mijn) bevestiging? Natuurlijk is het gezond als hij bij mij checkt of iets veilig of vertrouwd is, maar continu op zoek naar goedkeuring is wellicht minder gezond. En dan het belonen om hem ontvankelijker te maken voor wat ik wil, ging voor mij richting manipulatie. De methode werkt uitermate doeltreffend, daar is niets op aan te merken, maar helemaal zuiver is het niet. Wat is het alternatief? Niet belonen? Dat is wat Kohn voorschrijft. Belonen geeft kinderen de boodschap: “ik houd van jou als je dit gedrag vertoont.” Daarnaast creëert beloning een druk voor het kind om het de volgende keer weer zo goed te doen. Tenslotte kan je kind zelfs een soort nonchalance ontwikkelen ten opzichte van het gedrag waarvoor jij hem – keer op keer – complimenteert. (En presteert hij later gemiddeld minder goed dan een kind dat wat minder beloning heeft gekregen.) Genoeg theorie. Nu de praktijk. Niet belonen was onderdeel van de uitdaging van deze week. Nou, ik kan je vertellen: dat is veeeeeel moeilijker dan niet straffen! Toen ik mijn zwager erover sprak, maakte hij een verschil tussen belonen en stimuleren. Hier kon ik wel wat mee. Als je er bewust mee bezig gaat, voel je echt wel of je manipulerend of stimulerend ageert. Nog steeds blijft het lastig om niet voor elk leeg bordje, elke blokkentoren of rondje op de fiets in (gevijnsd) enthousiasme te vervallen, maar Rome is ook niet in één dag gebouwd en de Sagrada Familia is voor eeuwig ‘under construction’. Foto 2: Jip heeft vanavond mijn make-up gedaan, foto 1 en 3: met Mirre op mijn nieuwe moederfiets ‪#‎keiblijmee‬.

De testweek: dag 4

Dag 4 (bege)leiden zonder straf: over de helft van de uitdaging. Er is zoveel te vertellen, ik probeer het kort te houden. Dit etmaal waren de nachtelijke uren de grootste beproeving. Jip had enorme hoestbuien en heeft mij vannacht wel acht keer huilend uit bed geschreeuwd. Beproeving doorstaan . En!: de gebroken nacht heeft ervoor gezorgd dat Jip overdag een paar uurtjes sliep. Voor mij een uitgelezen kans om een begin te maken in het boek ‘Unconditional Parenting’! (Ondertitel: moving from rewards and punishments to love and reason). Wat een achtbaan van herkenning, indrukken, inzichten, maar ook confrontaties. Ik ben – tot nu toe – erg onder de indruk. Ik kreeg het benauwd toen ik las over het gros van de boeken dat ‘effectief opvoeden’ behandelt, gaat over ‘hoe zorg je ervoor dat jouw kind jou gehoorzaamd’. Brrrr, ‘effectief’ betekent hier dus dat de kinderen doen wat wij, ouders, willen!! Alsof het daarom draait! Veel ouders vinden blijkbaar dat hun kind hun liefde moet verdienen! (“We houden alleen van jou als je zus of zo doet”). Er wordt puur naar het gedrag van het kind gekeken (of wat hij/zij uiteindelijk bereikt) en niet naar de mens daarachter. Pijnlijk, of niet? Ik wil wat titels met jullie delen om absurditeit van de heersende opvoedkundige moraal te laten zien. (Zie foto’s.) Ook handig: het schemaatje waarin het verschil tussen unconditinal en contional love op hoofdlijnen beschreven wordt.

Ik besef dat ik vandaag veel over het boek van Alfie Kohn heb verteld, morgen hoop ik wat te vertellen over belonen en mijn/onze ervaringen.

 

 

 

De testweek: dag 3

 Dag 3 (bege)leiden zonder straf. Al met al heb ik de kinderen 2,5 uur gezien vandaag. Vanwege de afsluiting  van de A27 was ik pas om 17:15 thuis van school. Frans was helemaal op. De kinderen waren vandaag allebei  niet helemaal fit en hadden erg veel aandacht nodig gehad. Kortom, ik kon meteen aan de bak. Bovenstaande  gebiedt mij te zeggen dat ik erg veel voordeel heb van het feit dat ik werkloos ben. Er zijn dagen dat ik maar één  ding hoef en dat is ‘er zijn voor de kinderen’. Ik heb dus alle tijd en vooral ook rust om het (bege)leiden zonder  straf uit te proberen. Maar goed, gisteren was heel goed gegaan en ik verlangde naar meer. Dat viel even tegen  zeg. Ik ben in het korte tijdsbestek weer behoorlijk op de proef gesteld. Ik kan denk ik wel zeggen dat ik zeker i  in de oranje zone heb vertoefd toen Jip weigerde om te stoppen met schreeuwen, terwijl ik een gesprek met  Lisanne, mijn stiefdochter, probeerde te voeren. Pffff……”Hoe maan ik Jip nou tot stilte als hij juist uit alle  macht probeert om mij te overschreeuwen?” Misschien is zelf stil zijn de oplossing, maar dat geduld heb je niet  altijd. Het geduld werkte wel ’s avonds na het douchen. Ik stak mijn handen uit en zei dat het nu klaar was met douchen en dat hij nu naar bed ging. “Neeeeeee!!! Ik wil dat niet!” zei Jip. Ik zei “dat weet ik toch, Jip” en bleef  zitten met de handen uitgestrekt. “Jij gaat mij niet pakken, he?” vroeg Jip. Ik zei: “Nee, ik blijf hier zitten en  wachten op jou.” En prompt liep hij mijn armen in. Soms snap ik er helemaal niets van. Maar leuk en  verrassend is het wel .