Binnen tien tellen in slaap

270815
“Ik ga je pakken!!” Als zo het bedritueel begint, dan is het naar bed gaan meestal nog wel even leuk. Helaas, vaak als het daarna toch werkelijk gebeuren gaat, wordt Jip alsnog boos. Gisterenavond ging het ook zo: ik zat op de bank en de laatste vijf minuten waren net ingegaan, toen Jip me voorbij liep. Ik trok hem ineens bij me op de bank en zei dat het tijd was om naar bed te gaan. Jip lachte en spartelde en riep dat hij niet wilde. “Ik heb een idee! Ik heb een idee!” riep ik boven zijn geroep uit. “Als jij binnen tien tellen hier in slaap valt, mag je hier bij mij op de bank blijven liggen. Dan hoef je niet naar bed.” Ik ging ervan uit dat het hem nooit zou lukken en dat dat ook overduidelijk zichtbaar zou zijn. “Oké, oké,” zei Jip en hij kneep zijn ogen stijf dicht. Ik telde hardop tot tien en bedacht me even hoe het zou zijn als hij zijn ogen wél dicht zou houden. Gelukkig vond ik dat deze avond geen schrikwekkende gedachte. Bij tien had Jip zijn ogen nog steeds stijf dicht, maar twee seconden later moest hij zo hard lachen dat hij ‘af’ was. “Hè, jammer hoor Jip, nu moet je toch naar bed,” zei ik eveneens lachend. “Nee, mama, mama, mag ik nog één keer proberen?” “Nou vooruit,” zei ik nog meer overtuigd dan zojuist, dat hij het toch niet voor elkaar zou krijgen. “Maar als het dan weer niet lukt, zonder mokken naar bed hoor Jip!” Jip ging akkoord, hij kneep zijn ogen weer stijf dicht en ik begon te tellen. Ditmaal hield hij na de tiende tel zeker nog drie seconden zijn ogen dicht, toen probeerde hij stiekem naar mij te kijken. Ik riep heel hard: “Af!” en toen lachten we allebei weer. Jip toonde zich een waardig verliezer, want daarna is hij zonder zeuren naar bed gegaan.

Waarom straffen