Bij ons zijn je kinderen veel liever!

180415

“We hebben een fantastische dag gehad!” zegt mijn stiefvader. Mirre (1,5) en Jip (3,5) hebben een hele dag bij opa en oma doorgebracht en ik ben een dagje naar de sauna geweest. Natuurlijk passen opa en oma weleens op, maar het is de eerste keer dat ze echt een hele dag bij opa en oma waren. “Ze waren echt zo lief, ook voor elkaar,” vulde opa aan. Ik was hartstikke blij. Het is fijn als de mensen die op je kinderen passen zelf ook genoten hebben en de kinderen hebben het waarschijnlijk dus naar hun zin gehad. “De kinderen zijn gewoon veel liever als jullie er niet bij zijn,” gaat mijn stiefpa verder. Deze zin raakt me enorm. Ik voel het meteen als een aanval en heb moeite om hem uit te laten praten: “Het zijn de drie r’en, rust, reinheid en regelmaat, die handhaven wij veel beter.” Mijn hoofd draait op volle toeren, ik wil me gaan verdedigen, maar weet dat als ik nu mijn mond open doe, de toon agressief zal zijn. Ik knik en houd me in. Mijn stiefvader vervolgt: “Onze buurman zei het ook hoor, zijn kleinkinderen zijn ook liever zonder de ouders erbij, ze weten gewoon niet meer van de drie r’en.” Van binnen begin ik te kolken, het wordt echt tijd voor een reactie. Ik heb heel vaak lieve kinderen, het klopt dat ik niet zo goed ben in vooral de laatste ‘r’ van de drie-eenheid – regelmaat zou hen vast helpen om zich fijner te voelen – maar volgens mij is het iets anders waar de kinderen ‘braver’ door zijn. Ik heb zin om te roepen dat het nergens op slaat en dat het volgens mij vooral met veiligheid te maken heeft en dat ik niet eens zou willen dat mijn kinderen altijd aangepast gedrag zouden vertonen. Gadverdamme! Maar het enige wat ik er, met een ietwat verwrongen stem, uitbreng is: “Zou het ook veiligheid kunnen zijn?” “Nou, ik denk vooral de regels en de regelmaat hoor! Wij deden het vroeger allemaal anders, we volgden de drie r’en. De kinderen wisten beter waar ze aan toe waren.” Mijn moeder zegt nog dat ze wel veel te laat in bed lagen, maar dat kwam volgens mijn stiefvader omdat ze nog niet moe waren. Ik voel dat een discussie aangaan niet zinvol is. Mijn kolkende hoofd heeft inmiddels mijn hart op hol gebracht. Mijn lijf begint zelf te schreeuwen om rust en regelmaat. “Misschien heb je een punt,” murmel ik en ik concentreer me op mijn buikademhaling om weer rust in mijn hoofd en regelmaat in mijn hartslag te krijgen. “Het belangrijkste is dat zowel mijn ouders als mijn kinderen een prachtdag hebben gehad samen,” zeg ik tegen mijzelf. “Fijn, dat het zo leuk is geweest vandaag!” zeg ik, “Hartstikke bedankt.” De dag daarop waren Mirre en Jip net wat rebelser dan anders: ze hadden vast wat in te halen ;-).