Benen buiten bedrijf

Stamptekeningetje

Mijn opa en oma wonen sinds een paar maanden in een bejaardenhuis. Regelmatig ga ik op bezoek en meestal heb ik een of twee kinderen mee. We nuttigen kopjes koffie en thee in de centrale ruimte van het pand. Heel eerlijk gezegd is dat helemaal niet leuk, want ik ben alleen maar ‘nee’ aan het zeggen. Tegen oma zeg ik: “Nee, dat valt wel mee” en “Ach, dit kan best” als oma zegt dat ze te veel lawaai maken, niet met de gordijnen mogen spelen of te hard rennen. En tegen de kinderen zeg ik ‘nee’, omdat het misschien toch zo is. Resultaat is dat na een dik uur zowel de kinderen als ik zijn uitgeput. Gelukkig kwamen gisteren bij het laatste bakje thee ook mijn zus en haar partner binnen: dan hoef ik het niet meer helemaal alleen te doen. Zo voelt dat dan. Na de thee wil ik opstappen. Net op het moment dat ik zeg: “Jip, jas aan!” biedt zijn suikeroom hem een koekje aan. Ik maak van dat gebaar gebruik door te zeggen: “Ho! Eerst jas aan dan een koekje!” Meteen daarna stort Jip zich jammerend ter aarde. Alle grijze bollen kijken mijn kant op. Oké, misschien niet allemaal, maar degenen die nog kunnen horen in ieder geval wel. “Jip, lieverd, kom. Ik ga jou helpen,” zeg ik tegen hem als ik bij hem zit. Hij roept luidkeels ‘nee’ en ik herhaal nogmaals dat ik hem ga helpen. Dan houdt hij zich slap, maar hij laat zich de jas in ieder geval aan doen. Hij houdt zich nog steeds slap als zijn jas aan is. Ik til hem op en wil hem op zijn benen zetten, maar hij laat zich erdoorheen zakken. “Jip! Jip!” zeg ik quasi geschrokken, “je benen doen het niet meer.” Ik probeer hem nog een paar keer neer te zetten. Telkens weigert Jip ook maar één beenspier aan te spannen en ik blijf zeggen: “Nee, kijk, ze doen het echt niet meer!” Jip is inmiddels aan het lachen. Dan leg ik hem neer en ik onderwerp hem aan een soort snelle beenmassage. “Oooowww, ik hoop echt dat dit werkt Jip!” zeg ik tegen hem. Als ik hem na de massage weer op zijn benen zet, blijft hij staan. “Ja! Het is gelukt!”roep ik blij. Jip is ook blij. “Gauw je koekje halen!” zeg ik en hij rent naar zijn oom. Eind goed, al goed. Nu is het toch wel jammer dat de meeste oudjes niet meer zo goed horen, want deze klus had ik echt mooi geklaard :-D.