Autonomie? Dacht het nie!

280215

Om autonomie te stimuleren leerde ik bij de cursus van How2Talk2Kids dat je niet alle vragen van een kind direct moet beantwoorden. Dat betekent dat wanneer je kind vraagt waar de regen vandaan komt, je niet een verhaal houdt over de waterkringloop op aarde, maar dat je gewoon zegt: “Dat is een interessante vraag! Wat denk je zelf?” Je kind leert zelf nadenken en antwoorden vinden. Daarnaast word je zelf wellicht wat minder snel moe van al die ‘waarom-vragen’ van je peuter. Sinds een paar weken begint Jip ‘waarom-vragen’ te stellen. Leuk! Ik had naar dit moment uitgekeken. Ik dacht kennis te gaan maken met zijn fantasie en wat hij allemaal zelf kon bedenken. Niets was minder waar. Jip wil zelf geen antwoord geven. Hij wordt echt een beetje bozig als ik hem vraag wat zijn eigen ideeën ergens over zijn. Wat ik vermoed, is dat we dit zelf eerder in zijn leventje hebben verprutst. Als we Jip rond zijn tweede een boekje voorlazen en vroegen: “Jip wat is dit?” wijzend naar een voor Jip onbekend voorwerp. Dan antwoordde hij steevast “Wih jij dah zegguh?”als hij ons het antwoord schuldig moest blijven. Het leek wel of hij faalangstig was: toegeven dat hij het niet wist, was er niet bij. Jips vader en ik hebben heel hard ons best gedaan om hem te laten inzien dat ‘het niet weten’ ook oké is. Inmiddels vindt hij het helemaal niet erg meer om te erkennen dat hij iets niet weet, integendeel hij zegt bijvoorbeeld letterlijk: “Mama, ik weet eigenlijk helemaal niet wat een ram is…..” En kijkt mij daarbij vragend aan in afwachting van een antwoord. Hij lijkt het ook wel makkelijk te vinden om het antwoord voorgezegd te krijgen. Overstappen naar autonoom denken is echt niet makkelijk. Als ik zeg: “Oké, je weet het niet, maar kun je dan iets bedenken?” dan wordt hij wrevelig: “Ik zeg toch: ik weet het niet!!” Ja, dat is zo. Dat zei hij. Ik vind ook nog steeds, dat ik hem daarin moet erkennen. Dus wat doe ik? Juist, alsnog het antwoord geven op de vraag die hem bezig houdt. Daarna stel ik mijzelf gerust met de gedachte dat, voordat hij gaat vragen wat autonomie betekent, we vast al een heel eind op weg zijn. En anders is het een mooi streven.