De volgende keer mag je niet meer mee

270516

Jip mocht pas geleden op stap met een hele lieve vrijgezelle vriend van mij en zijn zoon. Ik mocht niet mee, want het zou een ‘mannen-dag’. Hartstikke leuk. Jip kon met dat vriendje de hele dag samen rennen en dollen en naar dieren in de dierentuin kijken. Ik heb zo’n kind dat echt wel weet hoe hij zich hoort te gedragen, en op bezoek bij een ander doet hij dat ook: hij maakt geen ruzie, bij het spelen gebeurt alles in goed overleg en hij doet wat er gevraagd wordt. De hele dag was een groot feest geweest. Voordat hij naar huis werd gebracht, kregen hij en z’n vriendje een puntzak met frietjes. Ik denk dat Jip moe was. Hij wist dat er daarna nog een ijsje zou komen en had ineens niet meer zo’n zin in de friet. Toen heeft mijn vriend kennelijk gezegd dat hij de volgende keer niet meer mee mocht als hij nu z’n frietjes niet op zou eten. Huilend vertelde hij mij dit, ’s avonds na een flinke driftbui, waarbij hij op mij insloeg en trapte. Hij begreep het niet, zo leek het. “Dat zeggen jij en papa nooit,” zei hij. Ik was blij dat hij bemerkte dat het anders was, maar vroeg me wel af waarom hij dit nu zo benoemde. Ik heb gezegd dat ik het vermoeden had dat de vriend dat per ongeluk had gezegd en het vast niet zo bedoelde. Als moeder weet ik natuurlijk precies hoe dat gaat. En (omdat ik ook even niet wist wat te doen) zei ik op dat moment dat we het de volgende keer aan hem zouden vragen. Dat moet ik nu natuurlijk ook doen, maar hoe? Indirect spreek ik dan iemand aan op de manier waarop hij opvoedt; dat wil ik niet. Het is daarnaast ook iets dat Jip misschien moet leren, want veel mensen reageren zo. Tenslotte hadden ze verder een fantastische dag en graag laat ik de focus daar. Feit is dat ik de belofte aan mijn zoon na moet komen, weet alleen nog niet zo goed hoe. :-/

Waarom straffen