Dreigement uitvoeren ajb?!

230915
Het hek is al van de dam als ik mijn dreumes aandacht geef. We hebben een gast en zitten met vier volwassenen en onze twee kinderen aan tafel. Wij zijn in gesprek en de kinderen eten of eigenlijk:spelen met hun eten. Ik moet eerlijk bekennen dat ik pas hun kant opkeek, toen Mirre een broodje kruidenkaas tegen mijn trui hield. Ik wilde haar zeggen dat ze dat niet moest doen, maar zag toen pas dat er meer soep naast haar bord dan in haar bord zat en dat de rest van het broodje kruidenkaas in haar beker water was beland. Inleven kwam niet echt in me op. Ik vertelde Mirre onmiddellijk waar ik niet blij van werd en ruimde het allemaal netjes op. Daarna hielp ik haar op weg met een paar happen en ik richtte mij weer op het gesprek met de volwassenen. Dat werd absoluut niet getolereerd door onze dreumes. Deze keer werd ik bekogeld met stukjes aardappel uit de salade. “Mirre, kom op! Ik vind het echt niet leuk, misschien verveel je je , maar dat kun je ook anders laten merken.” Ik schoof haar een eindje van me vandaan. Het gegooi nam eerder toe dan af en omdat ik het ook niet meer wist, zei ik: “Nu ophouden, want dadelijk zet ik je op de gang.” Het floepte eruit voordat ik er erg in had. Ik hoopte dat ik het bij een dreigement kon laten, maar helaas. Mirre zei: “Mirre gang! Mirre gang!” “Wil je op de gang?” vroeg ik. Ze knikte vol overtuiging en met een brede grijns. Kon ik iets anders doen dan haar op de gang zetten? Mijn hoofd kreeg in ieder geval niets bedacht, dus ik bracht haar in haar kinderstoel naar de gang toe. Ondanks dat ze er een minuut later ook weer met een stralende lach vanaf komt, voelde het helemaal niet goed. Later die avond, onder het genot van een kop koffie, overdacht ik mijn zonden. Ik voelde me schuldig dat ik mijn kinderen zo weinig aandacht had gegeven tijdens het avondeten. Dat zijn ze niet gewend en dat mag ook best anders. Vanavond hebben we weer gasten. De kinderen gaan in het midden zitten en niet meer aan de rand. Hopelijk scheelt dat al een hoop. Kunnen ze van alle kanten de aandacht krijgen die ze verdienen.

Waarom straffen

Vanaf welke leeftijd werkt het?

210915

How2Talk2Kids biedt opvoeders een effectieve methode en handvatten om op te kunnen voeden zonder straf. Zij beweren dat hun methode werkt voor kinderen vanaf twee jaar. Mijn dochter is pas twee geworden. Ik leef me volop in, maar vraag me af hoe gevoelig ze daarvoor is. Het advies ‘gebruik humor of doe iets onverwachts’, dat ik vaak toepas bij mijn zoon van bijna vier, had ik tot gisteren nog niet bij haar geprobeerd. Was ze daar niet nog wat te jong voor? Gisteren had ik geen keus. Ik zat op een verjaardagsfeestje en had een klein meisje dat niet mee naar huis wilde en daarom weigerde haar schoentjes aan te doen. De eerste was me gelukt, maar bij de tweede ging ze compleet in de weerstand. Mijn Mirre is niet gevoelig voor streng toespreken en is totaal niet onder de indruk als je boos wordt. Voor mijn gevoel had ik twee keuzes: 1) haar zonder schoenen en met veel lawaai de auto in krijgen, 2) voor het eerst ‘gebruik humor of doe iets onverwachts’ uitproberen. Omdat ik dacht dat ik niets te verliezen had, ging ik voor optie twee. “Hee!” riep ik, terwijl ik het gevoel had dat het halve feestje naar me keek, “is jouw voetje nou een muisje?” Mijn dochter reageert nauwelijks. “Mirre, mirre” zeg ik haar naam nog eens, “volgens mij is jouw voet een muisje! Piep, piep.” Ik speel met haar voetje als ik ‘piep’ zeg en breng hem daarna eerst naar mijn oor en dan naar dat van haar. “Ja hoor, hij piept!” zeg ik vrolijk. Mirre vindt het ook heel grappig. “Muis, muis!” roept ze me na. Ze lacht en lijkt in afwachting van wat er gaat gebeuren. Ik weet niet wie van ons het spannender vindt, want ik vraag me af of het me gaat lukken om haar voetje uiteindelijk in het schoentje te krijgen. “Kijk, hier is het holletje!” roep ik, terwijl ik de schoen laat zien. “Zullen we het muisje in het holletje doen?” Mirre knikt enthousiast. Opgelucht en met een laatste hard piep, schuif ik haar voet in haar schoen. Gelukkig, missie geslaagd. Bij dezen bevestig ik: de methode werkt vanaf twee jaar. Oké, ik geef toe, het is een onderzoek met slechts één proefpersoon, maar tot nu toe met een slagingspercentage van 100% :-D.

Waarom straffen

Dat ik mijn best doe, dat had ik moeten zeggen

190915“Ik geef nooit straf,” zei ik tegen de juffrouw van het kinderdagverblijf. De juf had net uitgelegd dat ze er soms niet aan ontkomt om kindjes op het strafkrukje te zetten. Ik kan het begrijpen met zo’n grote groep kinderen, dat zei ik ook, maar ik zei ook dat ik het nooit geef. “Nooit?” vroeg ze. Ik zei: “Nee, nooit,” “Maar verdient hij dat dan soms niet?” Straf verdienen, vind ik zo akelig klinken. Ik voel dat ik daar anders naar ben gaan kijken. Wat kan een kind nu doen dat zo groot is dat hij straf ‘verdient’? Ik geloof dat wanneer iemand het idee heeft dat een kind straf verdient, dit bijna één op één staat met een ontkenning van wat er werkelijk speelt bij een kind. Om de juffrouw niet af te vallen en omdat het moeilijk is een echt gesprek hierover te hebben in de rumoerige ruimte, bevestig ik dat Jip inderdaad weleens straf verdient en dat ik hem in zulke gevallen een keuze laat: “Het is nu je boterham op eten hier aan tafel, of je gaat even naar boven. Kies jij maar.” “Oh ja,” knikt de juffrouw. In mijn onderbuik voel ik iets wringen, iets voelt er niet zuiver. Op de fiets van het kinderdagverblijf naar huis, kan ik met mijn gevoel bezig zijn. Dat ik heb bevestigd dat hij straf verdient, vind ik niet fijn. Mijn zoon verdient geen straf. Hij heeft een moeder die zich af en toe geen raad meer weet en dan vanuit wanhoop roept dat hij een keuze heeft. Een verkapte vorm van straf nog wel. Dat was een deel van het nare gevoel in mijn buik, maar ik voelde ook dat mijn zin “Ik geef nooit straf,” niet helemaal zuiver is. Op de cursus van How2Talk2kids zei de cursusleider ooit: “Boos worden is ook een vorm van straf.” Dat zinnetje is echt blijven hangen. Het is een van de stemmetjes van mijn geweten geworden. Een boze ouder is verschrikkelijk voor kinderen. Ik heb zelf als kind ook nooit op de gang gestaan, maar heb me wel heel klein gevoeld – bang zelfs – als mijn vader boos was. Wat is erger? Boosheid, woede vooral, tast de onvoorwaardelijke liefde aan: je geeft een kind het idee dat hij niet mag zijn wie hij werkelijk is. Opvoeden zonder straf gaat mij soms gemakkelijk af, maar soms ook niet. Er zijn periodes dat ik een ongelooflijk kort lontje heb. Dat ik om niets boze zinnen tussen mijn opeen geklemde kaken door laat sissen. Ik wil helemaal niet zo zijn, maar ben wel zo. Hypocriet voelt het, wat ik net heb gezegd tegen de juffrouw. “Hoezo, opvoeden zonder straf?” denk ik dan bij mezelf. Ik heb een overtuiging, ik doe mijn best, maar ben er nog niet en dat is de werkelijke boodschap.

Waarom straffen